peşim sıra

blindness is a good thing in some way

2012-01-15T02:37:00.000+02:00

Woody, gözlükleri ve Paris. İkisi bende var, biri ise en tadsız zamanlara bile merhem.

Ruh hali ve dolayısıyla gönül işlerinde dikiş tutturamayan, bir sebepten iyi filmler çıkarmış ve batırmış, nevrotik Val'e göz kırptığımız film Hollywood Ending.

Imdb: 6.4

ikibinoniki

2012-01-02T00:55:00.000+02:00

dudaklarınızı kulaklarınıza çeken ufak güzellikleri gördüğünüz bir yıl olsun.

nasıl istediysen öyle işte

2011-11-27T20:41:00.001+02:00

Sokak// in other words; @barcelona .2011

Bunu yazmaya başladığımda neredeydim hatırlamıyorum. Önüme çıktı bugün. 10 temmuz pazar, saat 21:26. Doğumgünüme beş gün var. Barselona'da Katedral'de ( Passeig de Gracia) La Festa Cat'e denk geldik ve vakit geçirmekten ziyade müzik dinleyerek sabah 06:00'daki uçağa kadar cebimizde kalan dakikaları havaya saçıyoruz. Müzikler ispanyolca. İnsanların ne konuştuklarını anlamamak garip ve bir o kadar merak uyandırıcı. Çünkü sürekli telaşlı ve eğlenceli tonlarda konuşup, yerli yersiz gülüyorlar. Garip geçen tatilimizin son akşamı ve ikimiz de son güne bıraktığımız plaj vakitlerinin bize hediyesi olan güneş yanıklarımıza çalan şarkıları sürüyoruz. Biraz üşütüyor ama insanlar güzel. Hiçbir şeyin önemi yok şu an. Kırmızı bacaklarım ve ben Barselona'dayız. Beş gün sonra 25 yaşıma merhaba diyeceğim. Zaman bizden çalarak ve gülerek hızla uzaklaşıyor. Ve sanırım bir sakıncası yok. Şimdilik,,

Şili Flamingosu

2011-09-11T17:28:00.002+03:00

Ben, Pablo Neruda, çocuktum,

Tolten'de suya komşu,

amansız denize, ırmağa, gölde kuşatılmış suya.

Yoğun kokulu dağın

resmi çıkardı sularda

ve çifte ulmo çiçek açardı.

Tüyden yapılmıştı gövdesi,

kanatları taçyapraklardı,

uçan bir güldü

güzelliğe doğru salınan.

Suya çökerdi melek

Sedeften bir gemi gibi

pembe gül ağacından boynu

parıldardı ışıkta.

Ayrıldım o yörelerden,

frak ve demir giydim,

diller değiştirdim, endam,

çok ölümden doğdum,

çok keder ısırdı beni,

bir mutluluğu

öbürüyle değiştim,

ama derinlerde, içimde,

o yitik göldeki gibi,

bir kuşun hayali yaşar

unutulmaz bir meleğin

gün ışığını dönüştüren

göz alıcı varlığıyla

gülden devinimiyle.

yedi

2011-08-14T03:07:00.003+03:00

yaz geçer, ömür/de
geçmeyen nedir, geçer görünen
sessiz parklar kimsesizliğinde
ya başka kentlere gitmiş insanlar
ya sokağa çıkmıyorlar
kimsesiz öğle sonraları
kimsesiz öğle sonralarında
yaz sinemaları
içimde o tenhalık,
dilsizliğimde ölümsüz aşkların kanlı diyalogları
(Beklemiş sözler. Bekletilmiş sözler
   öksüz kalır
                                     kaçınılmazdır.
   Ya da yanlış yerlerde, yanlış kişilere kullanılır
                                     nasıl saptanır bir ömürde bir dilin kırıldığı yer?)

Yaz Sinemaları - Parçalar; syf. 76-77

öykü biçiminde bir düşünce

2011-07-13T16:26:00.001+03:00

İnsan kıyafeti biçiminde bir şahanelik düşüncesine kendini hapseden adam Etgar Keret'in Nimrod Çıldırışları isimli kitabından yürüttüğüm hikayesidir.

Bu bir zamanlar ayda yaşayan insanlara dair bir öykü. Şimdilerde kimse yaşamıyor orada, ama bir zamanlar tıka basa dolu bir yerdi. Ayda yaşayan insanlar özel olduklarını düşünürlerdi., çünkü düşüncelerini istedikleri biçimde tasarlama yeteneğine sahiptiler. Bir tencere biçiminde örneğin, ya da masa, hatta bol paçalı pantolon. Bu yüzden ay insanları sevgililerine özgün armağanlar sunabiliyorlardı; kahve fincanı biçiminde bir seni-seviyorum düşüncesi ya da vazo biçiminde sana-hep-sadık-kalacağım düşüncesi gibi.

Çok etkileyiciydi bütün bu biçimlendirilmiş düşünceler, ancak zaman geçtikçe ay insanlarında her düşüncenin nasıl tasarlanması gerektiği konusunda fikir birliği oluşmaya başladı. Anne-sevgisi düşüncesi her zaman perde biçiminde, baba-sevgisi düşüncesi ise küllük biçiminde olmalıydı, öyle ki hangi eve girersen gir seni çay masasındaki tepsinin üzerinde düzenlenmiş olarak bekleyen düşünce biçimlerini önceden tahmin edebilirdin.

Aydaki bütün insanların arasında düşüncelerini farklı tasarlayan biri vardı. Genç bir adam, biraz tuhaf, kafası genellikle rahatsız edici varoluş sorunları ve tuhaf sorularla meşgul. Aklını sürekli meşgul eden şey, her insanın sadece kendine özgü en az bir benzersiz düşüncesi olması gerektiğiydi. Renk, ses ve içerik olarak sadece onun sahip olabileceği bir düşünce.
O genç adamın düşü bir uzay gemisi inşa edip uzaydaki bütün benzersiz düşünceleri toplamaktı. Sosyal toplantılara iştirak etmiyor, evden nadiren çıkıyor, bütün zamanını o uzay gemisini inşa etmeye ayırıyordu. Uzak gemisinin motorunu merak biçiminde, dümenini ise saf mantık biçiminde tasarladı, böyle girişti işe. Daha sonra uzayda rotasını bulmayı sağlayacak başka gelişmiş düşünceler ekledi. Ama o çalışırken onu gözetleyen komşuları sürekli hatalar yaptığını fark ediyorlardı. Çünkü ancak uzay gemisi hakkında hiçbir fikri olmayan biri motoru merak düşüncesi biçiminde tasarlayabilirdi, oysa herkes merak düşüncesinin mikroskop biçiminde olması gerektiğini bilirdi. Saf mantık düşüncesinin raf biçiminde olması gerektiğine ise hiç girmeyelim. Bunu genç adama açıklamaya çalıştılar, ama o kimseyi dinlemedi. Evrendeki bütün özgün düşünceleri toplama tutkusu zevksizlik sınırlarını zorlamakla kalmamış, delilik sınırına dayanmıştı.
Bir gece, genç adam uykudayken, komşularından birkaçı, ona acıdıkları için, bir araya gelip uzay gemisinin olduğu yere gittiler, gemiyi parça parça söktükten sonra her şeyi olması gerektiği gibi düzenlediler. Genç adam sabah uyandığında uzay gemisinin olması gerektiği yerde bir yığın raf, vazo, termos ve mikroskop buldu. Bütün yığının üstü ölmüş olan sevgili köpeğine ait hüzün düşüncesiyle örtülmüştü-işlenmiş masa örtüsü biçiminde.

Genç adam bu sürprizden hiç mi hiç hoşnut kalmadı. Teşekkür edeceğine aklını kaçırıp ortalığı yıkıp kırmaya başladı. Ay insanları şaşkınlık içinde onu seyrettiler. O tür davranışlardan hiç haz edilmezmiş ayda. Ay, bildiğiniz gibi, yer çekimi kuvveti çok zayıf bir yıldızdır. bir yıldızın yer çekimi kuvveti ne kadar zayıf olursa düzen ve disiplin o kadar öne çıkar, çünkü cisimlerin dengelerini bozmak için hafif bir itiş yeterlidir. Canı biraz sıkılan herkes böyle yapacak olsa felaketler birbirini izler. Sonunda, genç adamın sakinleşmeyeceğini anlayınca, onu durdurmanın bir yolunu bulmaktan başka çareleri kalmadığına karar vermişler. Bu yüzden üçe üç ebadında bir yalnızlık düşüncesi tasarlayıp genç adamı içine tıkmışlar, alçak tavanlı bir hücre büyüklüğünde bir düşünce. Ve genç adam ne zaman yanlışlıkla hücrenin duvarlarına dokunsa ona yalnız olduğunu hatırlatan şiddetli bir soğuk hissedermiş.

Genç adam o hücrede ip biçiminde son bir umutsuzluk düşüncesi düşünmüş, ucuna bir ilmik atıp kendini asmış. Umutsuzluk ipi düşüneci herkesi o kadar heyecanlandırmış ki herkes kendi umutsuzluk ipini düşünüp ilmiği boynuna geçirmeye başlamış. İşte böyle yok olmuş ay insanları, arkalarında o yalnızlık hücresini bırakarak. ama yüz yıl süren uzay fırtınalarından sonra o da çökmüş.

İlk uzay gemisi aya ulaştığında astronotlar ayda tek bir canlıya bile rastlamadılar. Milyonlarca krater buldular ama. Astronotlar önce o kraterleri bir zamanlar ayda yaşayan insanların mezarları sandılar, ama yakından baktıklarında o kraterlerin hiçliğe dair düşünceler olduğunu keşfettiler.

mevsimlerden mutluluk

2011-06-12T20:54:00.000+03:00

farklı tatlar için bunları da dinlemeli.

Disc: 1
1. Pete Kuzma Feat. Bilal - High & Dry
2. Tok Tok Tok - Walk On The Wild Side
3. Rosalia De Souza - Carolina Carol Bela
4. Karen Aoki - Smooth Operator
5. Juliet Topaz - Put Your Records On
6. Mattieu Bore - Georgia On My Mind
7. Jamie Cullum - Devil May Care
8. Jill Scott Feat. Al Jarreau & George Benson - God Bless The Child
9. Jazzkantine - Highway To Hell
10. Ginger Ale - Le Grand Sommeil
11. Kill The Young - Girls Just Want To Have Fun (Acoustic)
12. Musica Nuda - Like A Virgin
13. Solal - Dancing Queen
14. Benny Berigan - Caravan
15. Waldeck - Bei Mir Bist Du Schon
16. The Field - Everybody's Got To Learn Sometimes
Disc: 2
1. Baby Charles - I Bet You Look Good On A Dancefloor
2. Melissa Laveaux - Needle In The Hay
3. Vandaveer - The Man In Me
4. Rachelle Spring - Stay 'In Alive
5. Eldissa - Ring My Bell
6. Border Sound - Hot Stuff
7. Jazzkantine - I Was Made For Loving You
8. Eli Goulart & Banda Do Mato - Sunny
9. Naosol & The Waxx Blend - Clint Eastwood
10. Pat Kelly - A Whiter Shade Of Pale
11. Jimmy London - It's Now Or Never
12. Norah Jones & Joel Harrison - I Walk The Line
13. Rigmor Gustafsson & Nils Landgren - If You Go Away
14. Anne Ducros - L 'Eau A La Bouche
15. Yaron Herman - Hallelujah
16. Michel Petrucciani - Besame Mucho (Live)

tık.

şimdi ve gelecek

2011-06-12T03:05:00.000+03:00

Nisan 1981′de yayımlanan Turgut Uyar ile Tomris Uyar söyleşisi.

(büyütmek için resime tık)

all about my mother

2011-06-12T01:05:00.000+03:00

Bir anne. 3 Esteban. Barselona. ve Almodóvar.

Filmde ve bende olan şeyler var. Barselona, Penélope, bukalemunlar için müzik ve anne.

Daha önce izlemediğim için üzülmek yerine bir süre sonra tekrar izlemeyi istemeye niyet ettiğim film Todo Sobre Mi Madre.

Imdb: 7.9

woman in red

2011-06-08T20:34:00.004+03:00

kadını dalga sesinden dokumuşlardı
ay ışıklı ve kumsallı.
kırılıyordu.

all the world is green

2011-03-19T03:30:00.002+02:00

bir gün orada uyansam dediğim yerlere gittim. oralarda uyandım. sokaklarında yürüdüm. gözlerimi açtım açtım kapattım ve bana verilen sürenin sonuna geldiğimde aslında oraları ne kadar sevdiğimin farkına vardım. tekrar gidebilmeyi aklımın bir köşesine, pasaportumu da çantamın iç cebine koydum. sanırım insanı o gittiği uzaklarda en çok o bir süre sonra bitecek olan sınırsız özgürlüğün yalnızca bir süreliğine olduğunu bilmenin huzuruyla başıboş dolaşmak cezbediyor. aç kalmış gibi elinden geldiği kadar bol anıyı mideye indirmeye çalışıyorsun, ki belki de içindeyken bunu o kadar da iyi farkedemiyorsun ama geriye dönüp baktığında görüyorsun ki kumbaran gülümseten detaylarla dolmuş.
sonra o kendince yarattığın kalabalığın arasında bir an durup soluklanma anların var. gözüne kestirdiğin sevimli bir merdivende ucuza aldığın şarabınla demlenirken sokaktan geçen insanların sana gülümsediğini ve dinlediğin şarkıların senin onları sevdiğin gibi seni sevdiğini farkediyorsun. bunları anlamak için o kadar uzaklara gitmene gerek olmadığını bilmene rağmen sanki orası bir başlangıç noktasıymış ve sen o andan sonra eline geçecek olan her şeyi olduğundan çok daha iyi yapabilecekmişsin hissine kapılıyorsun. haksız da sayılmazsın, yapıyorsun. mutlulukta level atlıyorsun ve artık bir sonraki günü iple çekmiyorsun. çünkü bugünün var, oralardasın..

foggy days

2011-02-08T00:26:00.001+02:00

Cafe Nero'nun bu ay yer verdiği albüm, geçen ay gelip ne zamandır konsere gitmeyen beni bu duruma pişman ettiren Oi Va Voi'un Travelling the Face of the Globe albümü. Benim oldu. Yoksa, sizin de olsun.

Tık!

denizin çağrısı

2011-02-07T01:21:00.001+02:00

...
Durup dururken, ''En mutsuz olduğun gün hangisiydi?'' diye sordu. Bu kız içimden geçenleri mi okuyordu? Dikkatle baktım yüzüne. Kahverengiyle yeşil arasında gidip gelen, bal rengine yakın gözleri vardı. Pansiyon sahanlığına vuran sokak lambasının ölgün ışığında, lazer gibi parlıyorlardı üstelik.
''Neden öyle bakıyorsun?''
''Hiç,'' dedim.
''Neden susuyorsun?''
''Düşünüyorum.''
''Neyi?''
''Neyi anlatmam gerektiğini.''
Ona ikinci sınıfa başladığım günü anlatmalıydım belki de, o pabucu dama atılmışlığı, o birinciliğini yitirme endişesini, o dehşeti anlatmalıydım ama vazgeçtim. ''Ben mutsuzluğa karışıyım,'' dedim.
''Neden?''
''Çok fazla mutsuz insan var.''
Sedef bunun üstünde fazla durmadı, en mutsuz olduğu günü anlatmaya başladı. Aslında soruyu kendisine sormuştu galiba. Kibarlık olsun diye önce benim cevabımı öğrenmek istemişti. En mutsuz olduğu gün, teyzesinin düğününün olduğu günmüş. Damatla gelin gidince, yalnız kalınca.
''Nasıl yalnız?'' dedim.
''Gelinlikle yalnız kalınca.''
''Haa... Şu küçük gelin muhabbeti mi yoksa? Seni küçük gelin mi yapmışlardı? Ama tahmin etmeliydin.''
''Evet,'' dedi. ''Tahmin etmeliydim. İnsanlar bir sürü yalan söylüyor. Evlenen sen olmadığın halde gelinmiş gibi davranıyorlar büyük bir ciddiyetle, sonra düğün bitince gerçeği anlıyorsun. Düğün günü terk edilmiş bir gelin gibi hissediyorsun kendini. Hatta ondan da beter bir şey bu. Başkasının düğününde terk edilmiş bir gelin. Düğün bile senin değil.''
''Bu laflar senin mi?''
''Nasıl?''
''Annem gibi konuşuyorsun.''
''Anneni de mi küçük gelin yapmışlar?''
''Yok. Annem 39 yaşında...''
Sorar gibi baktı. Üstelemedim. Söylemekten vazgeçtiğim şeyler söylediklerimden daha fazla. Çünkü insanları üzmek istemiyorum.
''Teyzem evleneli altı ay oldu. Hâlâ düğünden sonra nasıl ağladığımı anlatıp gülüyorlar. İnşallah çocukları olmaz. Her akşam Sübhâneke okuyorum.''
''Neden?''
''Çocukları olmasın diye. Ayet-el Kürsi'yi de ezberleyeceğim, o daha etkiliymiş.''
''Çok düşünme bu konuyu,'' dedim.
''Niye?''
''Stres insanı öldürür. Herkes o yüzden tatile çıkıyor.''
Küçük kardeşi geldi, ''Sonradan görme ne demek?'' diye sordu.
''Birini görürsün, ertesi gün bir daha görürsen o olaya sonradan görme denir,'' dedim. ''Şimdi annenlerin yanına git!''
Sedef, ''Hayır,'' dedi. ''Bir olay olur, herkes görür, sen geç gelip sonunu görürsen, buna sonradan görme denir. Şimdi annemlerin yanına git!''
...

Bu aralar Behzat Ç. ile ünlendiği düşünülse de, şanslı kimilerince zaten ünlendirilmiş Emrah Serbes'in 'Taşrada ve kâinatta, yapayalnız kalmış erkek çocukların hikâyeleri'ni anlatan kitabından alındı. Afiyetler.

kanatlarınız elverdiğince..

2011-01-01T00:40:00.001+02:00

gönlünüzden geçen yerlere konduğunuz bir yıl olsun.

f.book me

2010-11-28T22:45:00.003+02:00

Her şeyi alt kümesi yapan, kendine bir şekilde dahil eden şu sosyal ağ'ın nasıl ve kimler tarafından yeryüzüne kazandırıldığını anlatan film The Social Network.

Filme çok yakın durmamama rağmen Eduardo Saverin'i oynayan yaratığın Boy A' den beri zihnimde güzel bir yerlere taht kuran Andrew Garfield olduğunu görünce daha fazla kayıtsız kalmak istemedim. Hadi Justin faktörünü bir kenara bıraktım zaten ama asıl mesele o değil. David Fincher yapımı olması da zaten başlı başına yeterli bir sebepti filmi görmeyi istemek için, abartmayayım. Sonuçtan memnun kaldım. Mark'ı takip etmek kolay iş değil. Öyle de olmamış zaten. Imdb'den uzağa gidemeyeceğim. Beğendim.

Imdb: 8.3

better days

2010-11-18T00:05:00.000+02:00

bazı insanların çalışmaları içte üretme ihtiyacı doğuruyor ama bazen o gücü bulamıyor insan kendinde ya da o azmi. kendine kapanmak daha kolay geliyor. gözünü kulağını kapatmak. çevreye kapanmak.

oysa camdaki sardunya gibi üşür bana biçtiğin ömür

2010-11-13T00:50:00.003+02:00

O günden sonra kuracak güzel bir cümlem olmadı hiç

dünya için. Rüyalarım tüller ve silahlardan bu yana sisli.
Kıvrılıp giden dalgın bir yol, yolda eski bir taş,
Limanda bağlı bir tekne, yosunlu bir halat gibi durdum.

Uzağımda açık denizdi o yürüdü gitti.
Ben kıyıda ıssız bir ev, ince boğazda gıcırdayan tahta iskele,
iskelede bir lastik, az ilerde turuncu bir şamandıra,
İçimde kuzeyden bir hatıra aksiyle durgun suya vurdum.

Bir siyah beyaz kare içinde, hepsi hepsi bir hatıra işte
Bıraktın, unuttum, unutuldum.

Seni kırdığım yerde beni de kırdılar,

Ben hiçbir cümleyle ağlayamam artık seni.

sea above, sky below

2010-11-08T23:15:00.000+02:00

tık: şarkı.

yani rüzgâr her şeyi alıp götürmeyecek

2010-11-01T22:14:00.001+02:00

bana da bir şeyler bırakır elbet..

we are accidents, waiting waiting to happen..

2010-10-23T19:36:00.001+03:00

Hala kendime doğru almam gereken çokça yolum var ve sürekli benzinim bitiyor. kendimi yolda bırakıp duruyorum. gözüm bir yandan saatte ve o benim aksime sinirli bir şekilde ilerliyor. geride kalıyorum. birçok şeyin gerisinde kalıyorum bugünlerimde. şimdi yine o binip gitmek istediğim balona yürüyorum ama nerede olduğunu da bilmiyorum. sanırım bu yüzden işlerin yoluna girmesi bu kadar uzun sürüyor.

gitmeler

2010-10-04T01:00:00.005+03:00

ikibinon da bende birçok şeyi yerinden oynattı, aynı ikibinbeşte olduğu gibi. bendeki kurtlar her beş yılda bir harekete geçiyorlar sanırım. çünkü beşli ve onlu yıllarıma baktıgımda hep farklı pencerelerde duruyor gibiyim. aslında biraz da aynı ya neyse..

her insan hayatının bir döneminde gitmeli bence. yani öyle zamanlar oluyor ki ekseninde olduğumuz, seni tutup çok uzaklara fırlatıyor ve sen de çözümü ancak bunda buluyorsun. yani her şey karşılıklı.
ben de öyle yaptım. hayatımdaki dengelerin ayağıma dolandığı günlerde gitmeye karar verdim. aslında uzun zamandır istediğim ama bir türlü fırsatını yakalamayamadığım eyleme fırlattım kendimi.ve işe yaradı sanırım. artık öyle hissetmiyorum en azından. şu an gitmeye ihtiyacım yok. şimdi de tam tersi kalmaya ve bir şeyleri yeniden inşa etmeye ihtiyacım var. bakıcaz..

yazım önceliği gittiğim yollardaydı yine başka başka yerlere gidiyorum. şu ara başıma yeni aldığım işler var. bu yüzden odaklanma sorunu yaşıyorum sanırım.
şu an aklımda herhangi bir yol yazısı yok, ki zaten uzun zamandır da buraya koyabileceğim şeyler yazma yetimi yitirdim. hepsi fazlaca yaşantımın ücra köşelerine ışık tutan şeyler olmaya başladığından dolayı buraya eklenmeye hak kazanamıyorlar. bu yüzden bu gereksiz küçük ayrıntı şimdilik burada dursun, ben bi arkadaşa bakıp geliyorum.

on the road

2010-09-04T21:16:00.003+03:00

''[Neal ve Allen] önlerine çıkan her şeye hasta olarak sokaktan aşağıya fırtına gibi indiler, sonradan şimdi çok daha kederli ve idraklı hale gelen o zamanki kendilerine has tarzlarıyla.. ama o vakit sokaktan aşağı ruh hastaları gibi dansederek indiler ve ben ayaklarımı sürüyerek peşlerine takıldım hayatım boyunca ilgimi çeken insanların peşlerine her zaman takıldığım gibi, çünkü benim ilgimi çeken insanlar deli olanlardır. yaşamak için deli olan, konuşmak için deli olan, her şeye aynı anda ihtiras duyan, hiçbir zaman esnemeyen ya da sıradan bir şey söylemeyen? ama gece boyunca meytaplar gibi yanan, yanan, yanan.''

devamı Tramvay Durağı'nda..

yanaklarımdan yaz gelecekti ama

2010-09-03T01:26:00.003+03:00

yıl içinde en çok özlediğim zaman dilimi yazın gelişi, en uzağa itmek istediğim de yazın bitişi haliyle. sanki yaz bittiği zaman elimden çok şeyler alınıyormuş gibi hissediyorum. elimden deniz, yıldızlar ve bir şeyler alınıyormuş ve bunları geri almak için koca yıl çokça çalışmam gerekiyormuş gibi.. belki öyle. belki de alakası bile yok ama sonuç olarak yaz bitti ve ben yine o en uzağa itmek istediğim zamanlardayım.

yaz gelince kafamızı yelkenlilere bindirip rüzgâra bırakıyoruz bence. sanki biraz da bu yüzden yazın doğuyoruz ve kışın ölüyoruz. yani kuşlara bakınca yazın hepsi buradalar ama kış geldiğinde arkalarına bile bakmadan gidiyorlar. onlar bile durmak istemiyor. demek ki gerçekten bir şeylerin bitişi söz konusu.
ve evet, yazın doğmayı seviyor ama kışın ölmeyi gururumuza yediremiyoruz. bencillikten kırılıyoruz adeta. sonra bir yelkenli gelip bizi alıyor ve rüzgârına emanet ediyor ki çoktan ölmeyelim. rüzgâr geçerken kırıklarımızın bir kısmını iyi etsin ve bizi sağsalim götürüp bıraksın yazın kollarına diye. bizi hep yaza bıraksın.
ama yaz bizi bırakmasın. bırakmasa ya..

no past, no present, no future..

2010-08-27T21:37:00.003+03:00

Duyamayan ama her şeyi anlayan bir çocuk, korumacı ama korunmasız bir anne, ne geçmişi ne şimdisi ne de geleceği olan bir yabancıyı bir araya getiren film

Dear Frankie.

Kimileri için kaçmak bir çözüm iken kimileri için dipsiz bir kuyuya atlamak oluyor. Ve böyle zamanlarda giyinilen çaresizlik sonucu tanıdık bildik birinden kaçabilmek uğruna kendini hiç tanımadığı birine sığınırken bulabiliyor insan. Üstelik sığınılacak liman Gerard Butler (the stranger) olunca işin rengi iyice değişiyor.

Ufak detaylarla büyük mutluluklar veren bir film oldu benim için Dear Frankie. Zamanlamam doğruydu belki de. Kendi beklentisizliğinde yüzen denizatı ve sektirilen taşlar bana yetti bu filmi sevmek için. İzleyen herkesin kendine göre küçük sevimli detaylar bulacağını düşünüyorum.

Afiyet olsun.

Imdb: 7.8

kendi sarmalımda döndüm

2010-08-13T01:07:00.000+03:00

herşey o kadar hızlı gelişip karışıyor ki, bu dengesizliğin altında ezilmemek mümkün değil. zihnimi ütülemeyi istiyorum. belki biraz da günlerimi. çünkü günlerim karmaşık karmaşık. etraf tutulan iplerle çevrili. en çok ellerim tutup bırakıyor ipleri. ve en çok da ipleri bir yere bağlamayı istiyorum. tutmaya çalışmaktan ellerim yoruluyor. ellerimin ipleri bırakıp biraz da gözlerimi tutmasını istiyorum, böylelikle hissettiklerimi netleştirebileceğimi düşünüyorum. her şeye birden aynı anda ihtiyacım var ve yok. şu an sadece bunu anlayabiliyorum.

they have no contract

2010-07-06T12:42:00.000+03:00

New York'un kalabalığında yalnız kalmış, etrafı yürüyebilen ilişkilerle çevrilmiş ve içindeki bir erkek tarafından sevilmeye dair olan inancını yitirmiş olan bir kadını kameranın önüne koyan film Broken English.

Absürd komedileri dışında başka bir filmini izlemediğim Parker Posey gerçekten de çok tatlı. Onu bu kadar kadın ve kadın olarak izlemek başlarda garip gelse de film bittiğinde artık böyle düşünemedim. Söylendiği üzere şık bir otelde çalışan ve babasının ölümünden sonra kendini içinde büyüttüğü mutsuzluğa hapseden bir kadın Nora. Ve Nora'nın deyimiyle ''bütün Fransız erkekleri böyle midir? tutkulu, ilgili ve özenli..'' şeklinde özetleyebileceğim Julien (Melvil Poupaus) de yakınında olmak istenebilecek bir erkek. Anlaşılacağı üzere önce hayatın birden tahmin edilmeyen yerlere savruluşu ve sonrasında izlenmeye değer kareler geliyor.. Erkeklerin, böyle filmlerden etkilenmeyi ne zaman bırakacaksınız dediğini duyar gibiyim ama sanırım en azından kendi adıma ben bırakamayacağım. Gerek de yok zaten..

ve Paris.. söylenmek istenen çok söz var. Paris.

Imdb: 6.3

bünyeye bir yaz daha..

2010-07-02T13:33:00.000+03:00

temmuz geldi. nihayet diyemiyorum çünkü ben anlayamadan geçip gidecek biliyorum. hep böyle olur zaten. bir şeyi beklerim beklerim günü gelir, sonra bir bakarım hara güre geçmiş bitmiş bile. ben elimde takvimin o günkü yaprağıyla kalakalmışım. hayır kendimi negatif düşünmeye ittiğimden değil ama hep böyle olunca elden aksini düşünmek için çaba göstermek gelmiyor. neyse. temmuz geldi. doğduğum ay. yılın ortası. yine yılı yarıladım, ömrümün yirmi üçüncü yazındayım. çeyrek asırlık olmaya bir şey kalmadı. ha, bu beklediğim bir şey değil. hatta elinden geldiğince geç gelsin. ben kapıda kalmaya razıyım.

göğü delen şeyler var

2010-06-23T00:39:00.000+03:00

elimde yeni bir metin belgesi var. içinde ben varım. o var, bu var. şu var. kimse yok. kimsecikler yok. etrafım kanun namına durmayanlarla dolu. içim sıkılıyor ve ellerimi durmaları için kaldırıyorum. sonra o ellerim gidenlerin ardından el sallamakla yetiniyor. ben de gidiyorum. ben gitmeden durur muyum. istediğim zaman gidiyorum. gitmeyi istiyorum. durmadan gitmeyi istiyorum. durursam durmuş olurum. bi soluk alırım ve vazgeçerim belki. o yüzden istemiyorum. çakan şimşek beynimi de aydınlatsa diyorum. göğü aydınlatmak kolay, gel bir de beni aydınlat diyorum ama dinlemiyor. çakıp gidiyor o, yani şimşek. küsüyorum ben de. akşam olunca küsüyorum, sabah olunca barışıyorum. şimdi bi bakıyorum, sonra iki duruyorum. bana olanlar başkalarına da oluyor mu bilemiyorum. aslında bana olanların ne olduğunu da bilemiyorum çoğu zaman. oluyor ve bitiyor. hepsi bu. geliyorlar ve gidiyorlar hepsi bu. kafamdaki düşünceler yani. hareket edenler hep onlar, ben değilim. bu zaten kolay olan. bu ara hep kolayları seçiyorum. elimle işaretliyorum. kendimi de işaretledim. arada siliyorum, o da geçiyor. şimdi yine şimşek çakıyor. belki biraz aydınlandım. şu anı kurtarmaya yetecek kadar yani.

let the right one in

2010-06-14T01:11:00.000+03:00

Çok güzel filmler izledim. çok ça kahve içtim. çok gerildim. çok bağırdım. çok sustum. çok durdum. baktım. çok ça filmler izledim. evde kaldım. durdum. uyudum. sabah oldu. oldum. kahvaltı ettim. sohbet ettim. kavga ettim. kahve içtim. yemek yedim. durdum. oturdum. kalktım. yolcu ettim. öptüm. güldüm. gittim.

gözüm havayı görmüyor

2010-06-07T18:37:00.003+03:00

İyi günler.
Ben size yazılarımı yollasam. Siz de bana yazılarınızı yollasanız. İçinden beni makul bulduğunuz, sizin orada görmek istediğiniz ve bu yüzden artık yalnızca ben olarak kalmadan siz gibi olabileceğimi söylemeleriniz çıksa. Cıks mı? O zaman. Ben burada dururum. Siz de orada durun. Aynı anda yazalım. Gözüm biraz yoruldu şimdi. Siz bana okuyun en iyisi. Okumalarınız da yazmalarınız kadar iyiyse ben de size okumalar vereyim. Siz de bana yazmalar verin. Size verdiğim okumalar benim yazmalarımı kapsayabilir mesela. Ne güzel olur. Diy mi? Bakın o zaman şöyle yapalım. Ben akşam eve gideyim. Bol yazılı bir kek yapayım. Kekin içinden harfler koksun. Sonra siz onları birer birer yiyin ve hiç şişkinlik yapmasın. Sonra bana gelin kendi ellerinizle ve harflerimden isteyin. Mesela. Ben hemen uzatırım ki. Ellerim kımıldıyor benim sizin o tarafa doğru. Gördünüz mü? Peki o zaman şunu dinleyin. Yarım saat sonra bu parmakların ucundan kalkmış olacağım ve beni bir yere götürecek olan bir taşıta bineceğim. İsterseniz bu taşıt beni size getirebilir. İstemezseniz ben de istemeyebilirim. O zaman kimsenin hayalleri kırılmaz. Hayallerin kırılması hiç sevdiğim bir şey değil. Camların kırılması da. Camların kırıklarını yalnızca camcılar sever. Bizim ailede de hiç camcı yok, o yüzden kırık camları sevmeyişim genetik yani benim. Ve sizin sözleriniz. Evet biliyorum çok kısa kaldılar benim uzattıklarımın yanında. Ben de elimde makas evime koşuyorum o zaman yirmiüç dakika sonra. Bakın ben de kısa kesmiş olurum kesin. Ya da olmam. Peyki. Size iyi. Güneşli günler. Dilemeler yazıyorum. O zaman.

elde var kaçız ki?

2010-06-02T18:32:00.000+03:00

hep öyle ince ince gülmen dileğiyle, nazım adam..

bütün günler yenileşir her bekleyişte

2010-06-01T11:06:00.009+03:00

Şeftali sezonumu şarabıyla açmış olmam, keskin ve aşırı tatlı bir damak tecrübesinden öteye geçemedi maalesef. Halbuki Şirince’den çıkma lezzetlerin hepsi baş tacı edilesidir. Bilemiyorum, belki de şarap ve şeftali iyi bir ikili olmak zorunda değildir. Ama yanında yediğim sapıyla birlikte çikolatanın içine oturtulmuş vişne için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Kendisi ağzı mayhoş ederken aynı zamanda da tatlı olarak iyi gidebilmiş. Allah yolunu açık etsin. Meyvelerle aramızda yıllardır süregelen bu çıkarsız ve diri ilişkiyi başka bir zamana fırlatıyor ve bugünlerime bağlanıyorum.

Bu ara olan ve olmaya çalışan çok fazla şey var etrafta ama sonuçlanmaları biraz zaman alacak gibi görünüyor. İşin beni ilgilendiren tarafı hatta beni harekete geçirmesi gereken tarafı bu olan bitenlerin hepsinin bir veya iki belki de üçten fazla şekilde hayatımı etkileyecek olması. Şöyle ki;

İş.
Kendime atılacak yeni bir dal bakıyorum çünkü şu an bindiğimi kesmek üzereyim, dahası burası çok mutsuz ve tatminsiz bir dal. Başka bir kuş gelip heves etsin benim yerime, çünkü ben kanatlarımı tecrübe etmeye gidiyorum.
Hava.
Havanın bu kadar sıcak olması bir yandan işime gelirken bir yandan da işe gitme isteğimi iyiden iyiye törpülüyor. İşime geliyor çünkü ben tam bir yaz çocuğuyum. Gerçi son yıllarda kışı da sevmeye başladım ama ilk göz ağrısı dedikleri şey gerçekten var. İşe gitmemi köstekliyor, çünkü bu sıcakta etrafa karşı giyim konusunda aşırı derecede duyarlı olmak beni kaynar kazanlarda kaynatıyor. Malum, küçük yerlerde büyük değişikliklere pek sıcak bakılmaz, bu sıcaklarda bile.. Hâl böyle olunca benim de heves kuşlarımın kanatları bir bir kırılıyor, ama ben onları tek tek iyi edeceğim. Rüyalarımı kontrol etmekte o kadar iyi değilsem de heveslerim söz konusu olduğunda oldukça söz sahibiyimdir.
Uzak.
Uzaklarla aslında pek de problemim yoktur genel olarak ama son yıllarda bütün yazlarımı baltalamaya başladığından beri aramızda 3F büyüklüğünde bir sürtüşme kuvveti oluştu. O diyor ayrı olacak, ben diyorum yeter artık olmasın. Ama benim dışımda gelişen olaylara söz geçiremiyorum maalesef. Daha o konulara gelemedim.
Ve.
Her şeyi avucunun içinde tutan, istediğine istediği kadar veren, işi gücü etrafta boş gezen enerjilere yön vermek olan, isteyenin bir yüzü vermeyenin iki yüzü olan çekim yasası. Seni seviyorum. Seni biliyorum ve ben istediklerimin yerini yapıyorum. Sen de benim gönlümü yap ve elini üzerimden çekme. Yoksa aramızdaki çekim sona erecek ve sen bensiz kaldığın için çok ama çok üzüleceksin..
İyi.
Bir yaz.
Diliyorum.

ellerim kımıldıyor

2010-05-27T13:31:00.001+03:00

''Resimdeki arkadaşın adı Sensory Homunculus; her bir duyunun kortekste kapladığı alanın büyüklüğüyle orantılı bir beden yarattığımızda insan vücudunun neye benzeyeceğini gösteriyor. Görme, işitme, tatma, koklama… Hepsini toplasanız dokunma duyusunun kapladığı alanı kaplamıyor. Duyuların en yoğunlaştığı bölge ise el parmaklarımız; bir saç telini ayırt edebilecek hassasiyete sahip. Yani Kant boşuna, “El ileri uzanmış bir beyindir,” demiyor ve Emrah Serbes’in yazar olduğunu öğrenen memur bey boşuna onun parmaklarına kast etmiyor. Sözün özü, bakmayın yüreğinde, ruhunda, dalağında falan fırtınalar kopanlara… Acıyı parmak uçlarında hissetmeyen kişiden yazar olmuyor.''

Yazmakla ilgili düşüncelerimin oradan oraya zıplayıp durduğu şu günlerde ampul görevi gördüğü için Alper Canıgüz'e teşekkürü bir borç bilirim.

anywhere anytime

2010-05-21T22:51:00.000+03:00

bu ay bir dolu etkinlik vardı, hâlâ da var ama en hatırlanası Jay-Jay Johanson konseriydi. bu girişiminden dolayı gsü'nün elleri dert görmesin istiyorum. istediğim bir başka şey o akşam yalnızca 3 cm daha uzanabilmekti; bir diğeri konserin daha uzun sürmesiydi; en diğeri de belki paylaşılan bir kare..

JJJ söylerken hava buram buram melankoli kokuyordu, on the radio da buna dahil. konser bir önceki performansın vaktini aşması sebebiyle beklenenden kısa sürse de -hoş, süresini doldursaydı yine yetmeyecekti- seyirci kırılmadı ve she's mine but i'm not hers ile bis yapıldı.

şahane adam sahnede buzlu viskini yudumlarken biz de şahane bir müzik ziyafeti çektik. ruhumuz şimdilik doymuş rolü yapsa da yetmez. ilk gelişte tekrar gidilecek.

zaman avuçlarında tüyleniyor

2010-05-01T02:42:00.001+03:00

zamane boşluklarını araya ördüğüm tuğlalarla doldurmayı düşünüyorum. büyüme ivme kazandıkça kendine dönüp bakmak için ayırdığın vakit israfmış gibi geliyor ama yapmayınca da derinde boğulma tehlikesi var. o yüzden baharın soluğunu önüme katıp ağaca dileğimi asıyorum. uzaklar yakın olsun.

taktik dört:

2010-04-16T02:08:00.002+03:00

Be your own hero.

Kendi hayalleri ve annesininkiler arasında sıkışmış, ilişkilerin doğasını öğrenmek zorunda kalmış, pembe bulutların bir kahve molası kadar sürede gözden kayboluğu günleri olan 17 yaşındaki Bliss'in hayata fırlatıldığı film Whip It.

Drew Barrymore'un ilk yönetmenlik deneyimini yaşadığı film, Ellen Page sevenleri hayal kırıklığına uğratmayacak diye düşünüyorum. Kadroda yer alan ünlü isimler kendilerinden beklenen performanslar üstünde kayarken benim için filmin en tatlı olayı Jimmy Fallon'ı o iğrenç herif rolünde görmekti.

Imdb: 7.2

''içimdeki şarkı bitti''

2010-03-28T01:49:00.002+02:00

İnsanların birden durup anlamlandıramadığı şeyler için cevap bekleyen gözlerle etrafa bakındıkları anlar vardır. beklersin. ama ne veya nasıl olacağını bilemezsin. olur veya olmaz diyemezsin. çaresizce gözlerini bir o tarafa bir bu tarafa devirirsin ve beklersin biri gelip seni bu sudan çıkmış balık halinden çekip alsın diye. ama belki de beklememelisin. kulaç atmadan beklersen dibe gitmekten öteye geçemezsin. ve zamanla gördüğün şey bir ton daha karanlık olur. yani aslında durmamak lazım belki de. bazen çırpınmak da aranan cevap değildir ancak çoğu zaman hiçbir şey yapmamaktan iyidir. ama bunların hiçbiri sonlara da bir son değildir.

yaz bitince sonbahar gelir

2010-02-25T13:12:00.003+02:00

Boy meets girl. Boy falls in love. Girl doesn't.

Kendisi için asla böyle hissetmeyecek olan bir kıza fena şekilde aşık olan bir erkeğin ilişkinin bittiği anda durup, düşünüp, geriye ve bazen tekrar ileriye dönüşlerini izlediğimiz filmin adı (500) Days of Summer.

İzleyen diğer birçokları gibi Summer'a karşı pek de hoş olmayan hisler beslememe sebep olan bu romantik-komedi-dram üçlemesi olan ama aslında bir aşk hikâyesi olmayan filmi çok sevdim. Aşkın zaten başlı başına kırıcı bir süreç olmasına rağmen, bizde yalnızca şeftali renginde duygular bıraktığı anlarına dönmeyi pek sevdiğimiz dakikaların derlendiği bu pembe yumruklarla dolu filmde Zooey Deschanel (Summer) ve Joseph Gordon-Levitt (Tom) becerebilselerdi iyi bir ''çift'' olabilirlermiş. Ama kader diye bir şey olmadığı sonucunu çıkarmamızı isteyen bu film onları farklı sahnelerde görmeyi uygun bulmuş. izlenmesi gereken bir film ve eğer mümkünse yaşanması da hoş olabilirdi.

Imdb: 8.1

''hayaletlerin ağlaması hoş karşılanmaz''

2010-02-16T12:35:00.010+02:00

Ölümlerle iç içe geçmiş ve yaşananlara rağmen durmaksızın akan hayatları yaşayan kadınların anlatıldığı film Volver.

Penélope Cruz da hangi filmi olsa izlerim listemde en üst sıralarda yer alıyor ve eminim ki bu fikri benimle paylaşan daha birçoklarınız var.

Almodóvar filmleriyle tanışmam biraz tersten oldu ve ilk izlediğim Los Abrazos Rotos 'du. iki filmi de bende daha fazla Pedro Almodóvar izleme isteği uyandırdı. bu hissi bastırmak üzere en yakın zamanda diğer filmlerini de izlemeyi planlıyorum.

Imdb: 7.7

''you are my brother''

2010-02-16T12:09:00.001+02:00

There are two sides to every family.

Afganistan'da göreve gitmesi sebebiyle ailesinden uzak kalan bir adamın geri döndüğünde hiçbir şeyi koyduğu yerde bulamaması sonucu girdiği bunalımı ve bir ailenin ayakta tutulabilmesi için gereken fedakârlıkları anlatan filmin adı Brothers.

Imdb: 7.5

''ben genellikle av olurum''

2010-02-16T11:56:00.006+02:00

Giriş sahnesinde annesinin ölümü üzerine 6 yaşındaki halini teselli etmek zorunda kalarak zamanda yolculuk yapabildiğini öğrenen bir adamın karısıyla olan ilginç tanışması ve sürdürdükleri tutku dolu ve bir o kadar da zorlayıcı ilişkiyi anlatan filmin adı The Time Traveler's Wife.

Rachel McAdams Notebook'tan sonra, hangi filmi olsa izlerim listeme girdi. romandan uyarlama olan bu romantik-fantastik-dram'da da beklentilerimi boşa çıkarmadı. karışık kurgusu ile sıradan bir aşk filmi olmaktan kurtarıyor film kendisini.

Imdb: 7.2

''kahveye de bekleriz!''

2010-02-12T14:52:00.003+02:00

1. İstanbul Kahve Festivali 19-21 Şubat tarihleri arasında bizimleymiş.
Davetiye ve Etkinlik Planı da buradaymış.

Festivale Tramvay Durağı'ndan bakış için tık.

öyle olsun

2010-02-01T14:53:00.003+02:00

Eşikte durup yalandan birkaç kez öksüren gece... Ayağı takılan, her şeyin üzerine dökülen gece...

Rüyalar gerçeği kovalarken geri dönemeyecekleri kadar uzağa gidiyorlar. Kokoreç ve midye tezgâhlarının önünde sarhoşlar birikmeye başlıyor. Çöp kamyonlarının kokusu, gürültüsü sokakları dolduruyor. Güneybatı ufkunun hemen üzerinde Jüpiter birilerini bir şeylerden korumak istercesine parıldıyor. Poyraz çıkıyor, ağaçlar, çalılar silkiniyor; gençlikleri köylerde, kırlarda geçmiş şimdi rutubetli apartman dairelerinde ömür tüketen ihtiyar kadınların dediği gibi, tam kırk kez silkiniyorlar. Temizleniyorlar. Hava biraz serinliyor. Sokak lambalarının ışığı hafifçe kırılıyor, olduğundan farklı görünüyor bir an her şey, uzaklar yakınmış gibi, önceden mümkün olmayan artık mümkünmüş gibi.

Yalnızca bir an ama. Yalnızca bir an farklı görünüyor her şey.

Çünkü bu şehirde diğer şehirlere benziyor. Burada da karnını doyurmak, başını sokacak bir yer bulmak, hastaneye, karakola düşmek gibi dertler var. Bu şehirde de geceleri duvarlara yazı yazarken bir şey gelip insanın bileğinden tutuyor, tabii bu yüzden bazı harfler atlanıyor, sözcükler yanlış yazılıyor. Sonuçta bu şehirde de çoğunluk aynı kanıyı paylaşıyor: ''Anarşistler imla bilmiyor.''

Yine de, her şeye her şeye rağmen, bu şehirde de birileri, insanlık tarihinin en başında yazılması, yazı yok muydu, çizilmesi, bağırılması gerekeni bir duvara yazıveriyor: ''NE TANRI NE EFENDİ!''

Üstelik ünlem işaretini filan da unutmadan!

Sabah olduğunda belediye otobüsleriyle, minibüslerle işlerine gidenler, ''NE TANRI NE EFENDİ!'' yazısını gördüklerinde, başlarında bu ikisinden de bolca bulunduğundan, duvarlara daha anlamlı, daha işe yarar şeyler yazılması gerektiğini düşünecekler. Vatan ve bayrak ile ilgili şeyler örneğin; aramızdan bazılarının hain olduğunu ve hainleri, imansızları bekleyen kaçınılmaz sonu bildiren şeyler.

Sonra duvarları da yazıları da unutacaklar. Açıktaki tekneyi kıyıdan koştura koştura takip ederek bir gün daha yaşayacaklar.

Güneş öğleden sonra ortalığı kavurduğunda, kışın alev rengi meyvelerini yemek için ateşdikenlerinin dallarına konan ve dallarla birlikte havada sarhoş gibi sallanan güvercinler, saçakların gölgesine çekilip uyuklayacak. Orta yaşlı kadınlar balkonlarda ellerinde yelpazeler, saçlarından söz edecekler: ''Bana yapışık fön yakışmıyor. Yüzüm geniş ya benim, kuaföre kabarık fön yapmasını söylüyorum.'' Yazlıklarına gidemeyen apartman yöneticilerinin canları sıkılacak, yine bir duyuru yazıp apartman girişine asacaklar: ''Siz saygıdeğer apartman sakinlerimiz olarak sizlere daha rahat ve huzurlu bir ortam yaratmak istiyoruz.''

İkindi ezanı okunurken elektrik kesilecek. Birden sessizlik. Balkon kapıları gıcırdayacak, rüzgârla havalanan, uçuşan tüllerin halkalarının kornişlerde çıkardığı tıkırtılar duyulacak o sessizlikte.

Elektrik gelince buzdolaplarının motorları yeniden uğuldamaya başlayacak.

Akşam olacak, gece yine eşikte durup yalandan birkaç kez öksürecek. Anneler, güzel bir şeyi, olmasını istedikleri bir şeyi sabırsızlıkla bekleyen çocuklarını, ''Yatacağız, kalkacağız, yatacağız, kalkacağız...'' diye avuturken çıplak gerçeği söylemiş olacaklar.

Ve ben bir adım atarak korkuluğa yaklaşacağım, saçlarımı balkondan aşağı sarkıtacağım, kendimi boşluğa bırakacağım. Yolda karşıma iyi niyetli biri çıkacak ve soracak olursa, aşağıdaki insanları gösterip, bir süre yere paralel gittikten sonra onlara anlayamayacakları şeyler anlattım, diyeceğim. Öyle olsun.

Syf:77-78-79

wall and piece

2010-01-29T16:08:00.000+02:00

-resmi web sitesi-

uğursuz çocuk

2010-01-25T00:42:00.001+02:00

"Doğuda da Batıda olduğu gibi insanlar katı bir kaderin araçlarından başka bir şey değildir. Özgür irade ve bilinçli kararlar sadece absürd varoluşumuzu kabul edemeyecek kadar zayıf olan kafaların icatlarıdır".

Gina B. Nahai'nin ikinci kitabı olan İnanç Sokağı'nda Ayışığı, kendini dünyanın bir ucundan diğer ucuna sürmek zorunda kalan ve vardığı yerlere ait olamayan, daha doğumunda uğursuz çocuk olarak nitelendirilen bir kadının hikâyesi.

Yazarın diğer kitaplarının henüz dilimize çevrilmemiş olmasına kendim adına üzüldüm.

çevremdeki bütün bitleri öldürün çünkü kafamı kazıtmaya hiç niyetim yok

2010-01-25T00:14:00.003+02:00

Benim bir kızım var. Adı: İrin. Her akşam eve dönerken çukulata götürmemi istiyor. Ben o kadar zenci parmağını nereden bulayım?!
Benim bir de oğlum var. Adı: Cenin. Her akşam dönerken eve kuş götürmemi istiyor. Ben o kadar uçağı tek başıma nasıl düşüreyim?!
Zaten kimi beraberlikler evliliklelerle bitmemeli; insanın akordunu bozan aşklarda, tınıyı kaybettiniz mi, Yalnız Adamlar Orkestrası'nın tadı kaçar. Örneğin sen. Bilinçaltını kanalizasyon şebekesinin tam yanına kuran arkadaş! Çok sevdiğim bir laftır: 'Şahs-ı muhteremin birini düzüyorlarmış, adam arkasına doğru bakıp ''kim trampet çalıyor'' demiş. O hesap! O hesap dahilinde aldırmaz, o hesap dahilinde umursamaz, takım tutmaz, inisiyatifsiz, pasif ve memeliler sınıfının sınıfta kalan tek öğrencisi! Örneğin sen. Senden sözediyorum.

Ben hüznün çağrısında sisteme
karşı gelen tek boynuzlu bir kahr
aman
gibi
örgütlü ihanete karşı gelen tek
boğumlu kahr
aman
gibi
unutmaya çalışıyorum artık seni!
tozlu kalbime çakılan
adını
söküyorum tabiatın aklından
sağol iyi ki terkettin beni!

Bir eşya gibi.. Evet, bir eşya gibi kullandın ve bıraktın. Seni çok şık gösteren ayakkabılar, gözlükler gibi.
Çekmecelerde, dolaplarda unutuldum. Sevgilin değil, hep sahip olmayı arzuladığın eşyandım senin! Eskidim. Yıprandım. Parçalandım. Kırıldım. Söküldüm. Unutulmaya yüz tutmuş bir şarkı oldum. Unutulmaya yüz tutmuş bir marş oldum. Yalnız Adamlar Orkestrası'nın doğaçlama çalacağı bir ninni oldum sen koynumda uyurken.
Rüyada küçük İskender görmek pek hayra alamet değildir. Kim ki rüyasında küçük İskender görür, onun sonu kederden ölümdür.
Kaç kapıdan daha geçeceğiz böyle tüylerimiz dökülürken, böyle kuvvetle tekmelenirken dinlediğimiz müzikler.. 'Benden sana son kalan, bir küçük resim şimdi..' Üzerinde kan kurumuş, ucuz bir permatik kadar güzeldin sevgilim, derin bir kesik kadar sanatsal! Sana getirdiğim çiçekleri neden yiyordun?! Neden her ağlayışımda uzanıp gözyaşlarımı yalıyordun?! Birlikte girdiğimiz alkol komalarında neden hep Xena'nın tarafındaydın?! Cehennemin hangi fraksiyonunda antidepresif ilaçlar sayesinde lüzumlu lüzumsuz tüm hurilerin peşindeydin?!
Sana bir türlü Bataille okutturamadım. Sana bir türlü Vampirle Görüşme'nin bir gay klasiği olduğunu kanıtlayamadım. Sana istediğim gibi dokunamadım bir türlü. Sana dokunmak zordu zaten yatakta. Teninle tenim arasında body-guard'lar dururdu.
Neyse.. BOŞVER! Bu sözlerin hepsi plastik kaplı! Bu sözlerin hepsi yarım yamalak intiharların altı bol imzalı mektuplarından çalıntı! İrin, Cenin'le birlikte kayboldular. Artık zencilerin bindikleri uçakları kaçırıyorlar! Diyeceğim şu ki:

Ben memleketi kurtarmaya gidiyorum.
Sen akşama cinnet pişir.

şantaj

2010-01-22T19:49:00.005+02:00

When you're in this world, no one is who they seem, and everyone is playing the game.

filmle ilgili Tramvay Durağı'na eklediğim yazı için, tık.

Imdb: 5.8

''tekrar ateş et, ruhu hala dans ediyor''

2010-01-22T18:02:00.004+02:00

The only criminal he can't catch is himself.

Nicolas Cage' in her türlü pislikte parmağı olan uyuşturucu bağımlısı bir polisi, Eva Mendes 'in ise tüm şahaneliğini gözler önüne sermeye yetecek kadar masum bir fahişeyi oynadığı, aslında izlemek istetme becerisi yüksek ancak beklenenden ağır ilerleyen ve bu yüzden sıkılıp bırakabilmenizi sağlayabilecek olan bu polisiye-dram türündeki filmin adı biraz uzun; The Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans.

Wild at Heart dışında sevemediğim bir adam olan Nicolas Cage, bu filmde inanılmaz itici bir teğmeni canlandırmış bana kalırsa. filmin ilk çekimini izlemedim ancak yorumlara baktım ve pek de uzak bir izlenime kapılmamışım ilk filmi görenleri göz önüne alırsak. Terence McDonagh rolü pek oturmamış Nicolas Cage'in üzerine. Yani bu rol omuzlarına biraz yük mü bindirmiş bilemiyorum ama zaten rolü gereği filmin ilk sahnelerinde Katrina kasırgasından sonra sular altında kaldığı için tahliye edilen bir hapishanede kilitli kalan mahkumu 55$'lık iç çamaşırını ıslatmak pahasına kurtarma girişimi yüzünden hayatı boyunca sırt ağrısını çekmesine neden olacak o yüksekten atlayışı yapması sebebiyle problemli bir sırtı olan problemli bir polisi canlandırıyor.

Bir yandan narkotikle ortak çalışıp uyuşturucu satıcılarını okullarımızın önünden uzak tutuyor, bir yandan da onları kendine yakın tutarak bulduğu her fırsatta o küçük şişesine uzanıyor.

Bu çarpıklığın yanı sıra, 'onun için bir şeyler' götürerek arada ziyaretler gerçekleştirdiği, parası olan herkesin sevgilisi olan Frankie, Eva Mendes ise o büyülü havasıyla teğmenin üstüne güneş gibi doğuyor. garip ve sağlam olan ilişkilerinin temellerinin nerelere dayandığı izleyiciden saklansa da ilişkilerinin devamının nerelere uzandığı filmin son sahnesini oluşturuyor tabi ki.

hem keyif aldığım hem de sıkıldığım ve isim türkçeleştirilmesinin yapılmamasına hayret ettiğim bir film oldu The Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans.
Nicolas Cage severlerin seveceğini düşünüyorum.

Imdb:7.1

kendini intihar etmeyecek kadar çok seven adam, Holmes.

2010-01-18T13:45:00.004+02:00

Nothing escapes him.

cinebonus çalışanları tarafından sabote edilmesine rağmen ısrarla izlediğime konsantre olabildiğim; içinde zaten Jude Law'ın olduğu hangi filmi beğenmediğim, ama klişe bir Jude hayranı olmadığım; çok başarılı bulduğum, örümcek ağı gibi kesintisiz örülmüş olaylar zinciriyle bir başında bir de sonunda duraksadığım film Sherlock Holmes.

tık: filme bir de Tramvay Durağı'ndan bakış.

Imdb: 7.6

borular

2010-01-15T00:07:00.001+02:00

        ''Yedinci sınıfa geçtiğimde okula bir psikiyatr getirdiler, psikiyatr bizi bir dizi uyum sınavından geçirdi. bana arka arkaya yirmi adet farklı kart gösterdi ve üzerlerindeki resimlerde ne gibi tuhaflıklar gördüğümü sordu. hiçbirinde bir tuhaflık görememiştim, fakat ısrar edip ilk kartı bana tekrar gösterdi - üzerinde çocuk resmi olanı. ''bu resimde nasıl bir tuhaflık görüyorsun?'' diye sordu yorgun bir sesle. bir tuhaflık göremediğimi söyledim yine. sinirlendi ve ''resimdeki çocuğun kulakları yok, görmüyor musun?'' diye sordu. gerçekten de resme tekrar baktığımda çocuğun kulakları olmadığını fark ettim. ama onun dışında bir tuhaflık yoktu resimde. psikiyatr bana ''ileri derecede algı bozukluğu'' teşhisi koyup, marangozluk meslek lisesine nakil olmamı sağladı. meslek lisesine gittiğimde testere tozuna alerjik olduğum ortaya çıktı, bu sefer de metal atölyesine gönderdiler beni. oldukça becerikliydim aslında, ama yaptığımdan zevk almıyordum. doğrusunu isterseniz, hiçbir şeyden pek zevk almıyordum. okuldan mezun olduktan sonra boru imal eden bir fabrikada iş buldum. fabrikayı ülkenin en iyi teknik üniversitesinden diploması olan bir mühendis yönetiyordu. son derece zeki bir adamdı. ona kulaksız bir çocuk resmi filan gösterseydiniz hemen farkederdi.
      mesaiden sonra fabrikada kalıp kendime kıvrık bir yılanı andıran tuhaf borular yapıyor, içlerinden misketler yuvarlıyordum. aptalca, biliyorum, üstelik hoşuma da gitmiyordu, ama yine de yapıyordum.
bir gece gerçekten karmaşık bir boru yaptım, bol kıvrımlı ve dönemeçli. içine misketi yuvarladığımda öteki uçtan çıkmadı. önce ortasında bir yerde sıkışıp kaldı sandım, ama yirmi kadar misketle denedikten sonra kaybolduklarını anladım. bütün bu anlattıklarımı aptalca bulduğunuzu biliyorum. herkes bir misketin durup duruken kaybolmayacağını bilir, ama misketleri borunun bir ucundan yuvarlayıp öteki ucundan çıkmadıklarını gördüğümde ben olayı tuhaf bile bulmamıştım. olağan bulmuştum hatta. kendime aynı biçimde büyük bir boru yapıp içine girmey ve kayboluncaya kadar sürünmeye işte o zaman karar verdim. fikir aklıma geldiğinde o kadar mutlu oldum ki yüksek sesle güldüm. hayatımda ilk kez gülüyordum, yanılmıyorsam.
      o günden sonra gecelerimi devasa borumu yapmaya ayırdım. sabaha kadar çalışıyor, sabah olduğunda parçaları depoya gizliyordum. yirmi günümü aldı boruyu bitirmek. son gece parçaları birleştirmek beş saatimi aldı, bittiğinde boru atölye döşemesinin yarısını kaplamıştı.
      borunun bitmiş halini gördüğümde bi keresinde bize, sopaya gerek duyan ilk insanın kabilenin en güçlü ya da zeki insanı olmadığını söyleyen sosyoloji öğretmenimi hatırladım. diğerlere sopaya gerek duymazken, o duyuyordu. zayıflığını örtmek ve hayatta kalmak için sopaya diğerlerinden daha fazla ihtiyaç duyuyordu. dünyada kaybolmaya benden daa fazla ihtiyaç duyan birinin bulunduğunu sanmıyorum, bu yüzden de ben keşfettim o boruyu. ben keşfettim, fabrikayı yöneten teknik üniversite mezunu mühendis değil.
borunun içinde sürünmeye başladım, öteki uçta neyle karşılaşacağımı bilmiyordum. misket öbeklerinin üzerine oturmuş kulaksız çocuklarla karşılaşacaktım belki. mümkündü. borunun belli bir noktasını geçtikten sonra neler olduğunu tam olarak bilmiyorum. bildiğim bir şey varsa o da burada olduğum.
şimdi bir meleğim galiba. yani, kanatlarım var, başımın üzerinde de bir hale. benim gibi yüzlerce insan var burada. ilk geldiğimde herkes yere çömelmiş benim birkaç hafta önce boruya yuvarladığım misketlerle oynuyordu.
      Cennet'in hayatlarını iyilik yapmaya adamışların yeri olduğunu sanırdım, ama öyle değilmiş. tanrı böyle bir karar vermeyecek kadar merhametli ve müşfik. cennet dünyada gerçekten mutlu olamayanların yeri. bana buraya kendilerini öldürerek gelenlerin hayatlarını tekrar yaşamaları için dünyaya geri gönderildiklerini söylediler, çünkü ilk seferinden hoşnut kalmamaları ikinci seferinde uyum sağlayamayacakları anlamına gelmiyor. ama geröekten uyum sağlayamayanların sonunda geldikleri yer burası. hepsi değişik yollardan gelmişler Cennet'e.
      buraya Bermuda Şeytan Üçgeni'nin belli bir noktasında uçağa takla attırarak gelen pilotlar var. mutfaklarındaki dolaplara girerek gelen ev kadınları var. sırf içlerine girip buraya gelebilmek için uzayda topolojik bükülümler keşfeden matematikçiler var. şayet orada çok mutsuzsanız ve birileri size ciddi bir algı sorununuz olduğunu söylüyorsa, buraya gelmek için kendi yolunuzu bulmak zorundasınız. bulursanız lütfen bir deste iskambil kağıdı getirin, çünkü misketten gına geldi.''

aliens in everywhere

2010-01-13T15:34:00.002+02:00

Look who just joined the Tolchuk family.

sadece onsekiz bölümüyle yetinmek zorunda kaldığımız, bana bir Pushing Daisies vakası daha yaşatan, iyiler hep kaybetmek zorunda sanırım dedirten, gülmekten öldüren; ha bir de Pakistanlı Raja'nın, öğrenci değişim programıyla Amerikalı bir ailenin yanına yerleşmesi sonrası yaşanan kopkomik olaylar silsilesini anlatan dizi Aliens In America.

''resimdeki çift bizdik''

2010-01-09T01:09:00.005+02:00

Hayatının aşkını kaybederken gözlerini de kaybeden ve bizi hikâyesine dahil etmek için ondört yıl öncesine götüren yazarın ağzından izlediğimiz film Los Abrazos Rotos/Broken Embraces.

Film +13'ün hakkını veriyor ve yine Penelope kendine hayran bırakmaktan vazgeçmiyor. Aldığı ödülleri hakettiğini düşünerek izlediğim ve Kırık Kucaklaşmalar olarak türkçeleştirilen film, gerilim-dram olarak etiketlenmişse de bütün ihtişamıyla bir aşk filmi izledim ben. filmdeki başkarakterlerden biri olan Mateo Blanco'nun hayatının bir bölümünden sonra kullanmaya başladığı takma ismi Harry Caine de hurricane'e gönderme yapıp duruyor film boyunca. oyunculara bizzat mı bu şekilde telaffuz ettirmişler ismi, yoksa ispanyol aksanında bu şekilde mi telaffuz ediliyor karar veremedim.

sinema salonlarında çok yaygın olarak göreceğimizi düşünmediğim film zaten birinci salonlardan da giriş yapmadı vizyondaki ilk gününde. neredeyse boş olan salonda evde film izleme keyfini yaşadım. son ondakikada salona giren sonraki seans izleyicilerinden bazıları filmin başına yetiştiklerini düşünseler de komik bir şekilde filmi sondan başlayarak izlemiş oldular malesef. onların adına üzüldüğümü bildirirken, izleyin ve bir kez daha aşık olun o kadına diyorum. afiyetler.

tık: filme bir de Kediler ve Kitaplar'ın gözünden bakış.

Imdb: 7.3

harikalar diyarına giderken haritamı yanıma almalı mıyım

2010-01-07T17:19:00.003+02:00

bazı bloglar okuyorum insanlar içlerinden çıkamayacakları şeylerin içlerine giriyorlar. bizi de davet etmiş oluyorlar haliyle o içlerinden on kişi de olsak çıkamayacağımız şeylerin içine. zaten bir şeyin içine on kişi girersek, oradan on kişi çıkmamız zor olur. diy mi?
-evet.
çünkü o şey kesin on kişiyi barındıramayacak kadar küçüktür. yani zaten on kişiyi barındırabilecek kadar büyük olsaydı herkes içine girmeye bu kadar meraklı olmazdı. böyle bir şey saklı kalmazdı bir kere büyüklüğünden dolayı kolayca görünür olurdu bu da onun gizemini azaltırdı ve insanların gözünün o şeye olan aşinalığı arttıkça ilgileri de uçar giderdi diğer diyarlara. demekki neymiş? on kişiden fazlasını barındıramayacak olan şeyleri insanların gözüne sokmamamız gerekir ki insanların içine merak kurtları düşmesin ve durduk yere günaha girmeyelim onları heveslendirdiğimiz için. bunu yapmayalım insanlara. çünkü insanlar zaten zor durumdalar. bugün bir süperkahraman olsam ilk olarak insanlara yardım ederdim zaten. derdim ki: insanlar! gelin yamacıma size yardım edeceğim. siz gözlerinizi kapatın çünkü etrafta zaten görmeniz gereken çok fazla iyi şey yok. her yer kötü şeylerle dolu. ben sizin gören gözünüz olacağım. siz kulaklarınızı da kapatın. ben size söyleyeceğim siz bileceksiniz bundan sonra. zaten sesim de güzel. böylesi herkes için daha iyi olur, diyeceğim ve onlarda beni süperkahraman olduğum için dinleyecekler. çünkü hep böyle olmuştur. bir süperkahraman çıkagelse şimdi buraya ben yeminederim ki onu dinlerim. yani şöyle düşünürüm. bu zaten kahraman olduysa, hele bir de süperse bunu dinleyemeceğim de neyi dinleyeceğim. tabi ki bunu dinleyeceğim. o beni çiçekli, renkli, çikolata şelalelerinin olduğu şeker patikalarından geçirip hayatımın baharına götürecek diye düşünürüm. hem de doğru düşünürüm. daha iyi bir fikri olan da olmadığı için böyle düşünürüm. hep onu dinlerim. köpeği olurum. belki olmam. ama güzel şeyler olacağını bilirim. süperkahramanların görevi her sorunu aşmak, herkese hayatı yaşanabilir kılmaktır. zaten bunu beceremezlerse süper olamazlar ki. onun dışındakileri ben de yapabiliyorum zaten. ama ben süper miyim? değilim. çünkü herkes süper olamaz ki zaten. herkes süper olsaydı zaten süper olmanın bir önemi olmazdı ki. sıradan süperler olurduk ki bu hiç çekilmezdi.
-ne yapıyorsun süperkahraman?
-kış geldi ya kendime bere örüyorum.
bakın hiç süper bir dialog bile olmadı. o zaman herkes onkişi bulsun. sonra bu onkişi bir araya gelsin. onkişiyi barındırabilecek bir yere gitsin ve oturup hepberaber nasıl süperkahraman üretilebilir bunu düşünsünler. sonra o onkişilik gruplar arasında münazara düzenlensin ve herkes kendi süperkahraman fikirlerini ortaya atsın. eğer ortak bir paydada birleşilemezse ve herkes mutsuz olursa o zaman kura çekeriz. herkes süperkahraman fikirlerini kağıda yazıp bir torbaya atar ve ben gelir çekerim. çıkan süperkahraman fikrini herkes sevmek zorunda. çünkü zaten nihayetinde bir süperkahramanımız olacak. ve süperkahramanlar iyidir. bunda hepimiz hemfikiriz, diy mi?
-evet.

kırk yılda bir gibisin

2010-01-06T11:02:00.003+02:00

Un kurabiyesi kalpli bir kız var, en ufak bir ısırıkta dağılan; ama en uyduruk yapıştırıcıyla bile tamir olabilen, sevdiklerinden kendini esirgemeyen aynı zamanda da o duvar gibi yüzünü bir gösterdi mi geçilmesi imkansız olan bir kız. bu pirinç tanesi dişli kızın gözleri zeytinden, teni nutelladan yapılmıştır. hem bir an önce sevme hem de bir an önce uzaklaşma hissini yaşatır bu kız. dedim ya kalbi un kurabiyesi diye. ama ufalamaya gelmez, dağıldığını görmek istemezsiniz. onu yiyip gözden kaybetmeyi yeğlersiniz, ama buna da vicdanınız elvermez. sürekli sulamazsan küsen çiçekler gibidir. bakılmak, ilgilenilmek ister. eğer bir isim verirseniz daha çok çiçek açar. gözleri felfecir okur. canı yanarsa can yakar. sevilirse, bazen sever, bazen görmezden gelir. fiyonk makarna saçlarını spagetti haliyle görmeyi arzular bazıbazı. düğme burnu vardır. bastığında kalbini çıkarıp sana verecek sanırsın, ama teknoloji daha o kadar ilerlememiştir. an gelir çıldırtır. olur olmadık parlar, bazen güneş gibidir bazen ateş gibi. söndürmek için üzerine işemek de fayda etmez böyle günlerde. böyle günlerde dinlemek için doktorlar bazı sözler söylemiştir. bu sözleri dinlemek gerekir. aksi halde bizzat gidip doktoru görmeniz gerekebilir. ama yine de güzeldir. kahvaltı etmeyi bir sever, bir sevmez. eskiden severek veya sevmeyerek yaptığı bazı şeyler için ben hiçbir zaman yapmadım, yapmam da, der bazen. devrelerinizi ısıtır. çocukken bir an önce büyümeye meraklı, zamanda sıkışmış insanlar vardır etrafında ki bu insanlar gerçekten büyüdüklerinde keşke çocuk olabilsem cümlesini hatim edecek olanlardır. onlardan biri olmaya çalışmadığı ve zamanına kafa tutmadığı için sevilesidir. baba delisidir. babası da onun için delidir. sadece artık birbirlerini eskisi kadar sık göremezler. annesi onun için güven duygusunun eşleniğidir. etrafında olmazsa paniğe kapılır. ama annesi bir koruma kalkanı olduğu için hep etrafındadır allahtan. böyle sevgiler kaybolmayanlardandır. ama kardeşseniz öyle bazı anlar gelir ki kaybetmeyi dilersiniz bu duyguyu. ancak gitmez. tıpkı benim senin hayatından hiçbir zaman gitmeyeceğim gibi. doğum günün kutlu olsun pamuk prenses.

the dan band

2010-01-04T17:22:00.006+02:00

Some guys just can't handle Vegas.

Evlilik arefesi erkek erkeğe çıkılan ''bekârlığa veda'' konulu seyahatin ilk gününün ertesinde banyoda bir kaplan, dolapta bir bebek, striptizci ile yapılan nikâh ve damadın kaybolması mevzularıyla uyanılması sonucu başlarına gelenlere ayamayan karakterlerin olaylı geceyi çözme girişimlerine tanık olduğumuz filmin adı The Hangover.

Film olduğu gibi komik. Mike Tyson'la pekiştirilmiş film upuzun zamandır keyiflendiğim yegâne komedi oldu. Ayrıca düğün sahnesindeki grup vokalinin candy shop performansı da görülmeye değer. ve ayrıca filmde Phil Wenneck'i oynayan Brandley Cooper'ın telesekreter mesajı:

hey, this is phil. leave me a message, or don't; do me a favour- don't text me, it's gay.

filmin devamı da yoldaymış.

Imdb: 7.9

hep keyiflenmek adına..

2009-12-31T13:53:00.001+02:00

herkese o çok sevdiğiniz kahvenin, o en sevdiğiniz yudumu tadında bir yıl diliyorum.

sizin için en güzel kelebekleri salıveriyorum

2009-12-29T18:51:00.005+02:00

herkes ikibindokuzu kendi süzgeçinden geçiriyor ve öyle ya da böyle bir liste yapıyor son bir yıla dair. öncelik sırasına göre kimisine kalbinin üst sıralarında yer verirken kimisine de kapıcı muamelesi yapıyor; ama bence asıl önemli olan bu hengâmeden farkında olarak aldıklarımızdan çok farkında olmadan davet ettiklerimizdir. şimdi bu ne ki? demeyin. eminim ki anlamlı şeyler kümesi bu cümlemi de bağrına basacaktır (ha bu arada blogum bir yılını doldurdu ve artık yapmadığım laf ebeliklerimi özledim sanırım. neyse konumuz bu değil). uzun zamandır uzun uzun yazmadığımı da göz önüne alacak olursam yeni yıl kumkuması günler benim için yeterli bir bahane olacaktır:

ikibindokuz bir kere en öncelikli olarak okul yaşantımın sekteye uğradığı yıldır. kapı gibi lisans diplomamı alamasam da geçici bir mezun etme belgesi verdiler sağolsunlar. okul yaşantım sekteye uğradı diyorum çünkü öğrenci olmak benim için çoçok önemliymiş, bu sıfatı kaybedeyazdığımdan beri bu konuda böyle düşünülüyor, kanıksadım. ve bu demektir ki yükseklere göz dikecek ve şu upuzun stajı başlatmayı becerdikten sonra kaldığım yerden öğrenciliğe devam edeceğim (mali müşavirlik stajı). ancak öncesinde ne yükseği yapacağıma da karar vermem gerek ve hangi okulda yapacağıma da. gönül ister ki en güzel okullusu, en yükseği, en yapılması gerekeni benim olsun ama kimilerine teğet geçen kriz beni deldi de geçti diyebilirim.

okulun bitmesi demek kariyer.net, yenibiris.com gibi güzide cv yuvası siteleri gereğinden sık ziyaret etmek demek ve ben de bu kanun hükmünde kararnameye uydum ve beni istemeyeni ben hiç istemem diyemesem de bir yerlerden tutunmaya başladım. evet beni camiasına katmaktan kendini mahrum bırakan işverenler, vergi levhalarınızla birlikte cayır cayır yanacaksınız! ama bu demek değil ki ben istenmeyen tüyüm. değilim. tüyün isteneni olur mu bilmem ama ben istenen bir şeyim. istenirim.

gönül işleri bakanlığı'na düşen işlerim bu yıl da kaldığı yerden devam etti. bazen sörf tahtam ters dönse de elimden geldiğince iyi bir yıl çıkardım. yarışmacı arkadaşlara başarılar dilerim.

bu temel taşların dışında okuduğum, izlediğim, gezdiğim, gördüğüm, yediğim, içtiğim şeyler de var. human nature: ''insan sosyal bir hayvandır'' söyleminden yola çıkarsak, tek başımıza da sosyalleşmemiz fizik kuralları gereği mümkün olmadığından, ben de kendimce yaptım bazı sosyalleşmeler. köye gittim. dağ bayır gezdim. kar kış demedim. yürüdüm. düz yürüdüm. bazen geri geri yürüdüm hatta geri geri koştum ki gülme katsayınız arttıkça adım atabiliteniz zayıflıyor ama yine de denemeye değer. yanımdan geçen arabalara el filan da salladım ama düşmedim, insan zamanla ustalaşıyor. daha fazla detaya girmeyeceğim çünkü yeni yıl arifesi kıskançlık duygunuzun su yüzüne çıkmasını istemem. mutlu olun.

ve elbette yaz.
güzel ve dinlendirici bir yaz geçirdim. çok okudum. az yüzdüm. çok güneşlendim. hayatımda ilk kez bu kadar fazla bronzlaştım. kanser olursam hep sizin yüzünüzden sevdiğim kitapların sevdiğim yazarları. sahilde oturup oturup ayaklarıma değen suların ödünç verdiği mutlulukları etrafıma bölüştürdüm. ailemle çokbol vakit geçirdim. aramıza yıllar giren arkadaşlarımla telafi sınavlarına girdim. uzun yazlardır yapamadığım şeyleri yaptım yani. kafamı tatile çıkardım. tavsiye edilir.

bunların dışında; jay-jay'e taptım, kimi dönüşleri bekledim, biraz daha büyüdüm, hala bir kitaplık almadım, kendimi çok fazla dinledim, bitkilerle haşır neşir oldum, kilo verdim, askere gidenlere güle güle diyemedim, artık yapamayacağımı bildiğim şeyleri özledim, annemi mutlu ettim, kendimi mutlu ettim. beni mutlu ettiniz. sizi mutlu etmek istedim.

biraz da çevrede gezintiye çıkarsam:

bu yıl da kadınların tam anlamıyla erkekleri ve erkeklerin de tam anlamıyla kadınları anlayamadığı bir yıl oldu. yine hiçbir zaman mümkün olmayacak olan eşitlik ve empati üzerine inişli çıkışlı düellolar yapıldı. kimilerinin kalbinin yanında kaşı gözü dağıldı, kimilerinin dağılabilecek bir kalbi olmadığı ortaya çıkarıldı. bu uğurda yapılan her şarkı birilerine gönderildi, kimilerininki geri gelirken kimilerininkilerin ardından el sallandı. çiçekler alındı verildi, kimileri bunların ardından baktı. güzel sözler söylendi. güzel yemekler yenildi. güzel kahveler pişirildi. fallarda yine hayvanat bahçelerine gidildi. gülündü. edildi. hep mutlu şeyler hatırlandı. mutsuz şeylerin üzerine bir kürek toprak daha atıldı. bunu yaparken de yine düşünüldü ya neyse. sonuçta güllüğümüzde üçyüzaltmışbeş sayfa daha ileriye gittik. umarım herkes için bu gidiş bir itiş olmamıştır. olduysa da her şeyi telafi edecek bir şeyim var:

"sevgili güllük,
insanlar sabahları uyanırlar. güneş sabahları doğar. insanlar işe giderler. ayakkabı giyerler. bazen laciverd, bazen siyah, bazen beyaz arabalara binerler. bazen de kahverengi ayakkabı giyerler. hava vardır. su vardır. bazen yağmur ya da kar yağar. kış vardır. kışın hava erken kararır. evlere gidilir. çorba içilir. şeftali yenir. insanlar pazen ya da başka kumaşlardan dikilmiş pijamalardan giyerler. pikniğe gidilir. at vardır. en çok kahverengi ya da ona yakın renklerde atlar olur. bazen taksi tutulur. kuşlar havada uçar. yer vardır. ona basılır. yaz olunca denize girilir. balıklar yüzerler. yeşil vardır."

-Ah Muhsin Ünlü-

let's watch the flowers grow

2009-12-25T01:09:00.001+02:00

kesin saçma bir şekilde olduğunu düşündüğüm ama nasıl olduğunu hatırlamadığım bir şekilde tanıştığım, yegâne çene yarıştırdığım, yanında cüce gibi kaldığım, aşk çıkmazlarından çıkartamadığım, üniversite hayatımız boyunca yalnızca bir kere görüştüğüm ama hep sözleştiğim, ayağına kadar gidip dolapdere konserinde ekildiğim, cansu'yla konuşsun diye gaza getirip getirip durduğum, çok güzel mektup yazan, saatlerce monitore kitlediğinde gözlerimin bedduasını alan, görüşmeleri lisede bıraktığımızdan beri kim bilir daha ne kadar boy atan, platoniklerin ve kaygıların korkulu rüyası adam.

doğum günün kutlu olsun.

üzgünbalığı ve kumru

2009-12-23T01:03:00.003+02:00

''Parkta biraz oturdular. Kumru ''Üzgünbalığı masalı anlatmayacak mısın bana?'' diye sordu. Sulhi, bu soruyla nasıl da rahatladı, kendine geldi, bilemezsiniz!
Yıllar önce, Kumru'nun anne babasının, trafik kazası geçiren bir yakınlarını görmeye apar topar hastaneye gittiği bir gece, Kumru ile Tuğrul İstanbul'dan telefon etmişlerdi. Kumru uyuyamadığından şikâyet edince, Sulhi telefonda ona şu masalı anlatmıştı: '' Eskiden, ama çok eskiden; dünyada daha denizler, göller, nehirler yokken, sular yalnızca bardaklarda ve sürahilerdeyken, üzgünbalığı adında bir balık yaşarmış. Gözleri simsiyah, ağzı küçücük olan bu balık, mavi, kırmızı ve yeşil pulları güneşin altında parlarken havada dolaşır, hiç arkadaşı olmadığı için üzülür, durmadan ağlarmış. Öyle çok ağlamış öyle çok ağlamış ki, sonunda dünyanın çukurlarında gözyaşları birikmeye başlamış, sonra da taşıp nehirler halinde akmaya başlamış üzgünbalığının gözyaşları, daha büyük çukurları doldurmuş, deniz olmuş.'' Tam burada Kumru atılıp, ''Böylece başka balık arkadaşları da olmuş değil mi?'' diye sormuştu, sonra yanıtı beklemeden, ''Denizler de bu yüzden tuzlu sanırım, gözyaşı olduğu için.'' demişti, akıllı kız.
O geceden sonra âdetleri olmuştu, hemen her görüşmelerinde yeni bir üzgünbalığı masalı anlatıyordu Sulhi: Üzgünbalığı okulda, iyi ıslık çalamadığı yalnızca hava kabarcıkları çıkartabildiği için müzik dersinden bütünlemeye kalıyor; üzgünbalığı evde, geceleri korktuğundan evin bütün musluklarını açıp öyle yatıyor; üzgünbalığı tren yolculuğunda, kompartımanı tavana kadar suyla doldurduğundan bilet kontrolü için kapıyı açan zavallı kondüktör sırılsıklam oluyor; üzgünbalığı lokantada, onun müşteri olduğunu anlamayan kaba aşçılar ve garsonlar ellerinde kocaman bir tavayla üzgünbalığını kovalıyorlar, bizimki yarım bırakılmış bir sebze çorbası kâsesine saklanarak canını zor bela kurtarıyor; üzgünbalığı suluboya resim sergisi açıyor; üzgünbalığı ulusal sutopu takımının kaptanı, üzgünbalığının basın açıklaması: Büyük balıkların küçük balıkları yutmasına üzülüyorum...
Sulhi yeni bir üzgünbalığı masalı anlatmak üzere arkasına yaslandı, biraz düşündü, sonra anlatmaya başladı, sesi hiç de neşeli değildi: ''Üzgünbalığı denize ve arkadaşlarına kavuşunca senin gibi ben de sevinmiştim Kumrucuğum. Ama hiç aklımıza gelmeyen bir sorunu var şimdi üzgünbalığının: Suyun içinde ya, artık ağladığını kimse farketmiyor! Hiçbir balık arkadaşı onun ağladığını görmüyor, yanına gelip 'Neyin var dostum?' diye sormuyor.''
Bir süre ikisi de konuşmadı. Sonra Kumru sordu:
''Neyin var dostum?'' ''

'sayfa: 77,78,79'

giyinmek güzeldir

2009-12-21T10:38:00.000+02:00

İlk olarak Çin'de başlayan tamamen prezervatiften yapılmış elbiseler daha sonra Hindistan, Tayland ve Filipinlerde moda ol(muş)du.

tarih: en uzun gece

2009-12-21T10:07:00.004+02:00

bazı tarihler vardır, özeldir. bütün dünya için bir anlamı vardır. bütün dünya için güzel bir gündür. ama bazıları için hiçtir. hiçlikten ibarettir. hatta senin hiçliğinin milâdıdır. en uzun, en soğuk, en yalnız gecedir. hepiniz ayrı ayrı ve birlikte yalnızsınızdır. ortada varolan en görkemli şey hiçliktir. şikayet edemezsin. çünkü seni muhattap alacak biri yoktur karşında. telâfi edemezsin. çünkü hiçbir yara bandı o kadar sihirli değildir. sadece durursun ve hiçliğin gelip seni durduğun yerden alıp, harcayıp, aldığı yere geri bırakmasını beklersin. bırakır da. o olay seni sınıfta bırakır. hayata devamsızlıktan sınıfta kalırsın. alabileceğin bir rapor da yoktur. en fazla yarım dosya kağıdına siyah lekeler bırakılmış bir şey tutuştururlar eline. git bunu tüm dünyaya ilan et derler. elinde kapı gibi belgen vardır. şimdi git bunu tüm dünyaya belgele! en çok da kendine! derler. hızlıca basıp üstüne geçip giderler diğerlerini de belgelemeye. ölüm gibidir. bir siyah, bir beyaz. karanlıktır. uzundur. gecedir. hayatının en uzun gecesini geride bıraktığının belgesidir.
**
kendi peşim sıra yola düştüğümün de 365. günüdür en uzun gece. bu sebeple kabahatini biraz telafi ediyor. peşim sıra bir yaşında. yürümeyi öğrenmeye başladı.

o bir pen

2009-12-17T18:53:00.000+02:00

Pen efsanesi geri dönmüş. 2009'un en seksi ürünleri listesinde tanıştım kendisiyle. şahane şeyler etiketini kaptı kapmasına da, tahmini satış fiyatının 2100 tl olduğunu duyunca büzüşen suratımın hesabını vermesi gerek.

kaçışına uğrayan çiçek

2009-12-15T13:46:00.001+02:00

aslında içinde olduğu vakitten ne kadar nefret etse de, bugün benim doğum günüm diye bir cümle kurabilen kadın, annem. bundan bindoksangün önce hayat damarlarından biriyle kendini sekteye uğratmak zorunda bırakılan kadın, annem. bundan bindoksangün önceden bindoksangün sonra, yani bugün bizi hayat damarlarıyla kendine bağlı tutan kadın, annem. yeniden yeniden ve yeniden anne olmuş bir kadının haline mutluluk, acıma ve hüzün karışımı bakışlar fırlatırken bugün benim doğum günüm diye bir cümle kurabilen kadın, annem.

bugün senin doğum günün ve bana her ne kadar unutmuşum muamelesi yapsan da unutmadım.
gözlerinden süzülen mutlu yaşlara..

Sular insanlar gibi geçiyor aklımdan

Mavi aklımdan

Sordular-anımsıyorum-

Bir gün

Neyle örtülürmüş ki su

Suyla demiştim -elbette suyla-

Ya yaşam

Bir başka yaşamla, bir başka, bir başka, bir başka

Oysa bütün yaşamlar bitti

İlkyazlar ve bütün başlangıçlar

Sular

İnsanlar gibi duruyor aklımda.

havvada bulut yok

2009-12-15T10:39:00.000+02:00

kadın-erkek ilişkilerinde kadın ve erkeklerin nerelerde durup nerelerde duramadıklarını izleten bir film Havva Durumu.

perilerin değiştirdiği çocuk

2009-12-14T16:23:00.004+02:00

To find her son, she did what no one else dared.

bir dönem melekler şehri olarak adlandırılan Los Angeles'da artan çocuk kaçırma vakalarından payına düşeni alan ve sahip olduğu tek varlık olan oğlunu kaybeden bir annenin kaybını giderme çabası ve bu yolda katlandığı rezillikleri anlatan bir film Changeling.

gerçek bir yaşam öyküsünden alıntılanan filmi izlerken bunları daha önce birilerinin yaşadığı gerçeğini idrak ettikçe yay gibi geriliyorsunuz. anoreksik olan Angelina Jolie dışında film oldukça doyurucu olmuş.

Imdb: 8.0

kontrolsüz güç, güç değilmiş

2009-12-13T23:38:00.002+02:00

In the near future, you don't live to play... you'll play to live.

Bilim kurgu sevmememe rağmen, severek ve yüksek gerilim hattına yakalanarak izlediğim bir film Gamer.

Imdb: 5.7

güneş bir pazartesi olarak mı duruyor burnunuzda

2009-12-06T23:10:00.004+02:00

Sanırım benim kalbime koyduğum insanların hepsiyle bir şekilde benzer bir anım var ya da şöyle diyeyim, aynı noktada durduğumuz bir gün olmuş illa ki. seninle paylaştığımı düşündüğüm şey de oldukça derin ve gri. şimdi ne ki acaba? diye düşüneceksin ama bizi burada ifşa etmeyeceğim, sonra kulağına söylerim ama bir ipucu vereyim ki ucundan yakalayasın: indigo-tesadüf. bizim benzeştiğimiz şey de benim orada gördüğüm şey ile ilgili. sanırım anlaması gerekenler için yeterince açıklayıcı olabildim.

bu öğretici bilgiden sonra gelelim sana;

tanıdığım günden beri ne gerek vardı dememem, çoğu günler seni mutsuz ettiğini iddia ettiğin saçlarına bayılmadığım bir günün bile olmaması, hiç tanışamadığım kedine sırf senin olduğu için derin duygular beslemem, gülünce şişmanlayan yanaklarını sevmem, yeşil atkını çalmak istemem, çılgın annene hayret etmem dahası senin çılgınlıklarına hayret etmem, bir gün wow’dan bulduğun biriyle balık tuttuğunuz gölün kenarında sade bir törenle evlenirseniz buna hiç şaşırmayacak olmam, kolundaki böcüğü beslemek istemem, yaptığımız dedikoduları teybe kaydetmeyi hayal etmem, mia’yla olan renkli kafalarınıza çok gülmem, t.inam’ı palete katmana sevinmem, küçük prens kitabını kıskanmam, çektiğiniz vidyoda seliiiiiiiiin! diye bağırmana ölmem, mutsuz olmayı sana yasaklamam, seni çok sevmem gibi şeyler var. bunları bil ve gardını al. çünkü aynı bahçede balon kovalayacağımız daha çok günler var.

bir de sana ayırdığım başka bir şey daha:

Siz ne iyisiniz, ben sizi bir şeylere benzetiyorum

Bilmem bir testi, bir bakır sahan kolay mı sizinle

Çok rahat bir gökyüzü mü var sizinle
Güneş bir pazartesi olarak mı duruyor burnunuzda
Yoksa bükülmüş bir nehir gibi mi küpelerinizde
Siz küçük adıyla mı çağırırsınız sessizliği
Öyle mi, ya kim uyandırır sizde
Bu sevişme dalgalarını, aşk seslerini
Bak'ları, duy'ları, okşa'ları, evet'leri
Hele bu elleri, ayakları bu
Gözleri gözleri.
Gidip bir bardak su içiyorum. Ağzım benim!
Su böyle neye benziyor, çok çocuklu bir bahçeye değil mi
Bakmayla içersek gözlerimiz de bir şeye benziyor
Senin gözlerin, bizim gözlerimiz, onun gözleri
Her zaman söylüyorum kuyumcular için imzalı yazı gerekmez
Ama hiç gerekmez öyle değil mi?
Armut ağacı! İyi sabahlar! Sana bakınca yüzüm değişti
Bütün gün çalışıyorum en kötü iş yerlerinde
Yorulup bunalınca hep o sana bakmayı deniyorum
Birden çarşıyı gösteriyor dallarının inceliği
Hem niye saklamalık, çarşıyı gösteriyor işte
Bak! Şakur şukur şapka satın alan birisi
Yusyuvarlak bir kişilik deniyor
Pis adam - ne kötü dünya - öyle mi değil mi?

Siz yok mu, sizin her yeriniz şaşırıp kalmaya istekli
Bir bakın, uyanıp kalkınca çocuk olmalarım var benim
Şu da var: bir sokak en açılmış pencereler dalıyor
Dalıyor da söz mü, yatağa uzatıyor otomobillerini
Aşk duyan bir kadını
Onun kişiliği olan memelerini
Gözlerim! Hey sokak! Geri getiriyor gözlerimi
Kimi zaman da bir cam kırılıyor şangur şungur
Diyorum böylesi gürültüler şiir için gerekli
Öyle mi değil mi?

Bizim o duvarlık tabaklar durmadan uzağa götürüyor evimizi
Daha aldığım gün bildim maydanoz olacak üstündekileri
Maydonoz olacak, maydanoz olacak, maydanoz olacak
İyi ama, niye sevmeli her önüne geleni
Herkesin, herkese, herkesi
Daha dün yepyeni bir son koydumdu şiire
Aldı, yepyeni bir kalabalığı getirdi
Ama iyi yaptım öyle mi değil mi?

bir 45’lik lütfen; plak ya da tabanca

2009-12-03T10:35:00.000+02:00

hafızadan silmeyi yeğlediğim bir aydayım. içi bir dolu anı. mutsuzluk ve hayat adına fiyasko. yılın diğer kalan kısımlarında seni hiç özlemiyorum. kişisel alma diyemeyeceğim çünkü tamamen kişisel. istediğin gibi küsebilir, beni dışlayabilir, üstüme karlar yağdırabilirsin. hatta bunu yapmanı çok isterdim, uzun zamandır beyazlar giyinmedi İstanbul. diyeceğim şu ki: şimdi ben gözlerimi yirmidokuz günlüğüne kapatacağım ve sen arkana bakmadan gideceksin. hepsi bu.

sonu yoktur çünkü güzel şarkıların

2009-11-29T22:00:00.000+02:00

insanlar hayatları boyunca boylarını geçecek kadar hata yaparlar. yapılanlar kimilerini çirkinleştirirken kimilerini de daha güzel yapar.
mesela sen küçük hanım,
sen zaten güzel olup, yaşadıklarıyla daha da güzelleşebilmeyi becerebilenlerdensin. bu zaman zaman etrafındakileri yok yere uzağa itmediğin anlamına gelmese de yerin yurdun belli. hep buralardasın. kırmızı ojeyi küçük parmaklarına sürmeyi seversin. birlikte ilk yediğimiz şey olan patlıcanlı gözlemeyi eminim ki hatırına getiremezsin. birlikte karıştırılan dolapları düzeltmeyi bana kakalamayı iyi bilip, boyundan büyük olmayan buhranlarını koynuna alarak boyuna büyük gelen yatağından çıkmamayı görev bellersin. var yere ağlar, yok yere kahkahalar serpersin. kalbindeki listeyi gereğinden sık günceller, hayalkırıklıklarına kışlık çorap örersin. geceleri aklına mukayyet olabilmek için okuduğun kitapları gazete kağıdına sarıp karşı tarafa ruhuna şahitlik etmeleri için göndermeyi akıl edemezsin. hayattan sürekli güzel günler bekler ama ona güzel sözler söylemeyi gururuna yediremezsin. atladığın iplerde ancak bellere kadar gelir, sonra gerisin geriye göz pınarlarına dönersin. çoğu zaman gri, ancak her zaman mavisin. şimdi dudağının kenarındaki tebessümü bi zarfa koyup bana gönderebilirsen karşında beni bulursun. doğduğun için sevinen, olduğun için övünen ellerdesin.

bir de,

doğum: kişinin ilk reklamı(ymış), ölüme.

nice mutlu reklamlara..

alice in wonderland..

2009-11-25T18:49:00.002+02:00

ve beklenen film, Alice In Wonderland.

şahane olacağına hiç şüphe yok.

kuşun saatler geri alınmasın

2009-11-19T00:33:00.003+02:00

yine günlerden önce mutsuz, sonra anlamlandıramadığım bir şekilde mutlu olduğum bir günün gecesinin kuyruğu. havalar kötü. aslında bugün güzeldi ama bu genelde kötü olduğu gerçeğini değiştirmez. ama kahveyle taçlandırdığım bir iş sonrası ve öncesi akşamının gözleri açıldı fal taşı gibi. bunun üzerine beklenildiği gibi uykum yok. sabahlamalara özlem bir hayli var. yanı sıra sabah iş de var. aksi gibi cumaya yaklaşık kırklı saatler var. sabah uyanmama yedi saat var. daha uyumama en az bir saat var. işe gitmeme yalnızca sekiz saat var. yarın akşam olmasına hâlâ ondokuz saat var. oradan cumaya yetişmeye yirmidört saat var. yani sabahlayabilmeme topu topu kırküç saat var. size iyi geceler dilememe yalnızca bir dakika var. ellibeş. kırkyedi..
yirmialtı..
on.
iki.
iyi geceler.

kahve..

2009-11-17T11:35:00.002+02:00

işin içine kahve girince akan sular durur.

''Oregon’lu 36 yaşındaki sanatçı Karen Eland, Da Vinci’den Van Gogh’a birçok ünlü ressamın eserlerini boya yerine espresso kahvesi kullanarak yeniden yaratıyor'' muş.

gülümsediğinde bileklerini kesenlere ne olacak

2009-11-04T10:42:00.004+02:00

Hani bazen gece yatağa yattığında ısınmak için kıçını birbirine dayarsın ya, biz öyle yakınız seninle. şimdi gözlerinin kalp oluşunu görmek isterdim. o kalbe buradan bir ok fırlatmak ve seni kalbinden vurmak da isterdim ama bunlara ihtiyacım yok. senin de yok. nasıl olsa annem bizi birbirimize mıhladı. uğraşsan da çözemesin. zincire ilk halka sendin ve doğal olarak ben de. sonrası geç kalmadı zaten peşpeşe gelen güzellikler ve siz, kahve dünyalarım benim. çokça içtik, hep bir şeyler söyledik. bunlar benim ya da sizin sözleriniz de oldu ki kimi zaman başkalarının söyledikleri ve bizim çekiştirdiklerimiz olsa da bizim çocuğumuz lombak olmayacak, korkma. kalbimiz temiz bizim, gözlerindekiler yani; gerisi şahin k. kendisiyle alıp veremediklerimiz de var ya, o da başka bir yazının teması olsun. ‘Ayy bu kız napıyo öyle, herkes görecek!’ dhfjdhdhkdh. tamam, ciddiyet.

Bu arada ufak bir hesap yaptım ve sen bugün itibariyle tam binbeşyüzonbeş gündür benimsin. baksana ne kadar romantik.

Bir de: dansımdan ve yüzümün kızarmış olmasından sarhoş olduğumu anlamış olmalısın, sanırım bu vidyonun .. ben oldum ama olsun sanırım seni en çok ben seviyorum o yüzden bir önemi yok :m ve senin tam burada devreye girip: ‘hayır ben daha çok!’ demen gerekirdi ama sahneyi kaçırdın ve beni de. jdfhjdfhj. yani kısacası seni dabıl akrepliğinle, çok kırıcı bir insan olmanla, şahane burnunla ve olmayan poponla seviyorum. biliyorum sen bunların tam aksini söylemek zorunda kalırdın eğer aynı alakayı göstermek durumunda olsaydın ama olsun; dedim ya, seni kırıcı bir insan olmanla bile hazmedip sevebiliyorum ben.

böyle de hoşgörülü bir yaradılışım var benim. thanks to god.

görmüştüm bir yerde: neolur sanol yine gel.

mutlu yıllar haşerat-ül zehr-i zıkkımım.

şerefine.

nayn

2009-11-03T10:14:00.001+02:00

şahane olacağının aksinde bir fikri olan yoktur. olamaz.

''Orta yaş krizi 40'lı yaşlardaki yönetmen Guido Contini'yi (Daniel Day-Lewis) yaratıcılığını kaybetmeye ve kadınlarla çeşitli bağlar kurmaya sürüklemiştir.Guido son filmini bitirmeye çalışırken hayatındaki kadınlar arasındaki dengeyi sağlamaya karar vermiştir.Karısı Luisa (Marion Cotillard), metresi Carla (Penélope Cruz), ilham kaynağı Claudia (Nicole Kidman), yapımcısı, sırdaşı ve kıyafet tasarımcısı Lilliane (Judi Dench), Amerikalı bir gazeteci Stephanie (Kate Hudson), çocukluğundan bir fahişe Saraghina (Stacy Ferguson) ve annesi (Sophia Loren), arasındaki dengeyi sağlamak düşündüğü kadar kolay olmayacaktır.''

-trailer-

i can't wait.

okumak iptiladır müptelalara selam!

2009-11-01T22:38:00.010+02:00

İstanbul Kitap Fuarı dün kapılarını kitap müptelalarına açtı açmasına da, insanın gözü dönüyor içeride. Şahsen benim öyle oldu. Yine son kuruşuma kadar hepsini yatırdım. Yanımda daha olsa gözüm görmez onları da yatırırdım. Ama insan kendini bilmeli ve kendine karşı önlemler almalı diye düşündüğümden olsa gerek yanıma aldığım üçbeş kuruşla saldırdım resmen. hayır utanamıyorum. izlenimlerimi de şöyle anlatayım:
çılgın hava koşulları nedeniyle fuara ulaşmakta biraz sıkıntı yaşasam da neticede varabildim. arka kapılardan birinden girmem sonucu bittiğini düşündüğüm İstanbul Sanat Fuarı'nın göbeğine düştüm. etraftaki sayısız eserden ötürü biraz sersemledim, nihayetinde insan hangisine bakacağını şaşırıyor. neyse, biraz dolaştıktan sonra sanırım aklımda en belirgin kalan eserlerden biri dev sivrisinekti. bunun yanı sıra 'gerçekten' televizyon başında oturan kızın da eserler biri olduğunu düşünmem yanlış olmaz sanırım çünkü soyut çalışmalar ağırlıktaydı. biraz sonra izlediğim dans gösterisini yine izleyicilerden olan bir adamın ''terbiyesizler!'' diyerek anlam veremediğim bir hışımla terketmesi de oldukça sanatsal bir yaklaşımdı. jdfhjdfh. cıvıtma! derken etrafta ellerinde alkol dolu tepsilerle garsonlar fink atmaya başladı ve netice hava buram buram sanat kokuyordu.
oradan fuar alanında mesafeler katederek mevcut insan yığınlarını aşmak suretiyle asıl amacımıza ulaştık ve kendimizi ortamın davetkârlığına kaptırdık. kitap didiklemekten kendimi alı koyamıyorum da..
olağan bir şekilde Doğan Kitapçılık'ın önünde inanılmaz bir kuyruk oluşturmuştu Elif Şafak'a aşklarını imzalatmaya gelenler. Ve ben bu insan topluluğunun içinden geçerek karşıki standa gitmekle yetindim. Popüler olandan uzak durmak gibi bir derdim var. Anlam veremesem de avam buluyorum herkesin Aşk hastalığını. Çünkü Elif Şafak'ı bilen de okuyor, bilmeyen de. aynı şekilde tat alan da almayan da. bir kitabın ve yahut herhangi bir şeyin popüler sayılmaya başlanması ve bir moda akımı yaratması beni o şeye karşı olumsuz fikirlerle dolduruyor. misal, Aşk. okumadım. kardeşim çıktığı gün aldı. evde pembe pembe duruyor. okumam da. bir diğer örnek Olasılıksız, bir diğeri Masumiyet Müzesi. Bu gider böyle.. ben bunlara yanaşamıyorum. bestseller listesi de benim için direk ofsayt. ha bu yapılması gereken bir şey demeye çalıştığımdan değil ama herhangi bir ürünün veya oluşumun şimdi bu popüler, herkes bunu okuyor, herkes bunu giyiyor, herkes bunu izliyor şeklinde etiketlenmesi bana iğreti geliyor. ben bunlarla memnun olamıyorum. kusura bakma Elifçiğim durum bu ama kişisel almana hiç gerek yok çünkü bak duymak iyi gelecekse şahsen diğer kitaplarını okumayı tercih ediyorum. öncekileri. sanırım bununla yaşayabilirsin. ben de öyle. umarım imzanı güzel atmışsındır. öpüyorum canım.

ve fuardan kendim için seçtiğim birkaç kitabı da buraya iliştireyim dedim. haklarında fikir sahibi olmanız için de arka kapak yazılarından alıntılıyorum:

-Murat Uyurkulak-

''Çözüldün ve utancından ölecek haldesin. Adın, ancak dünyanın yarısı havaya uçarsa temizlenir diye düşünüyorsun. Zaten durmadan bunu planlıyorsun. Birbirinden nafile intikam planlarıyla oyalanıyorsun. Kafana kurşunu sıkana kadar da bundan başka bir şey yapacağın yok. Geçen sene aldığın o allahlık Kırıkkale tutukluk yapmazsa tabii.''

diğer kitapları gibi nihayet veciz sözler'le de tanışabildiğim adam.
-Barış Bıçakçı-

Uzaktan ama içten dostluklar için güzel bir mecra, insanın kendine dönmesine omuz veren sağlam bir arkadaş olan radyonun aracılığıyla kesişen yaşantılar var Veciz Sözler'de de. Verilen anahtar kelimeyle veciz sözler ''üretilmesini'' isteyen bir radyo programının zihinlerde, gönüllerde, içe bakışta açtığı kapılar...

ayrıntı yayınlarının elinden çıkan bütün kitaplara ayrı bir ilgim var evet bunu saklayacak değilim. daha önce de yayımladıkları bir çok kitapla haşır neşir olmuşluğum var ve ilginç eserleri yayımlamada da ayrı bir özen gösterdiklerini düşünüyorum. yani düz ve genel geçer olanla pek işleri yok. Bu iki kitabı da yine ayrıntıların içine daldığım anlarda gözüme ilişmeleri sebebiyle aldım. hayal kırıklığı beklemiyorum.

- Donna Leon-

daha önce başka bir kitabını okumadığım yazarın bu kitabı için,

''Venedik'in nemli, çok boyutlu güzelliği ve turistlerle dolu meydanları Leon'un kaleminde, bir fincan sıcak espresso'nun zengin tadı kadar hayat dolu.''

yorumu zaten polisiye okumayı seven biri olarak bende yeterli merakı uyandırdı.

-Maggie Gee-

''Beyazdaki Kara kuşaklar arası mobiliteyle ilgili olduğu kadar, kırsal yaşamın yok oluşuyla da ilgili bir roman. Alfred'in bekçilik yaptığı Albion Parkı, adeta romanın başka bir karakteri. Park, İngiliz geleneğini, geçmişi temsil ediyor. Alfred yabancıların olmadığı "eski güzel günler"den özlemle söz ediyor. Pastoral İngiltere yerini şehirleşmiş, çok kültürlü çağdaş İngiltere'ye; suşi barların, kaldırım kafelerinin, "renkli derililer"in, yeni yetmelerden oluşan çetelerin dünyasına bırakmıştır. Bu yeni dünyada Alfred gibilere yer yoktur...''

-afiyet olsun-

aklımın iplerini kestim

2009-10-30T10:08:00.002+02:00

elimde bir makas, makas elde koşmak gibi cümleler ve bir sabah oldu yine. ben üşüyorum. hava kör bıçak gibi kesmiyor ama acıtıyor. çünkü kör gibi soğuk. önünü göremiyor. yağıyor gibi yapıyor ama damlıyor. sonra biri sifonu çekiyor, başımızdan aşağıya boşanıyor. ıslak ıslak üşüyoruz, üşüyorum. üstüm ince çıkmışım. kahvem ısıtsın diye çabuk çabuk içiyorum. bu sefer de keyfim uçup uçup gidiyor. neyse işte yine sabah oldu. bu sabah dünkü tatilden dolayı sersemledim. haftanın ortasında tatil yapınca bünye ertesi günü de tatil ediyor kendi bencilliğince. bu yüzden sabah uyandığımda mutsuz uyandım. en çok nefret ettiğim şeylerden birini yapmak zorunda bırakıldım: gündüz lamba açmak. çünkü hava kapalı ve güneş yüzünü göstermiyor. istemeye istemeye lambayı açtım. canım sıkıldı. üçdakikadabir duran dolmuş dolayısıyla keyfime biraz daha limon sıkıldı ama strawberry fields'a gidip gidip gelince tatsızlığımı en azından nötre çekebildim. şimdi yağmurlu havaları sevmeye zorluyorum kendimi. umarım beceririm yoksa önümde kasvet dolu bir mevsim var. ziyan olmasın. yazıktır.

çünkü:

*strawberry fields forever*

sessiz kuş gülüşleri

2009-10-28T21:51:00.000+02:00

çünkü öyle olsa bile bazen sabah kalktığında mutlu oluyorsun. uyanıyorsun ve bir bakıyorsun yanakların gülümsüyor. dudakların sağa sola kaçışıyor. karnın acıkmıyor çünkü mutlusun. mutluluk karın doyurmuyor ama acıktırmıyor da. diy mi? ama kendi acıkıyor. sonra sol tarafına gri bulutlardan pembe yağmurlar yağıyor. pembe ve griyi birlikte mutlu buluşum bundandır. ikisini birlikteyken seviyorum. birlikte olan şeyleri seviyorum. kahve ve sütü, kitap ile ayracı, senle beni.. şimdi sen uyuyorsun ya hah ben uyanığım. senin yerine bakınıyorum etrafa, kaçırmıyorum hiçbir şeyi. sor bak anlatayım: her şey sakin şimdi. yağmur yok. soğuk var. mandalina var. sen varsın. her şey yerli yerinde yani. sen uyumana devam et. ben buralardayım. bir şey istersen seslen. bir kanat uzağındayım.

hiçbir şey üzerine, her şey için

2009-10-28T17:58:00.001+02:00

İSTANBUL - Plato Film yönetmenlerinden Mehmet Selçuk Bilge'nin resim, fotoğraf, makyaj, tasarım, video ve şiirlerinden oluşan 'Tim Burton Syndrome' adlı sergisi açıl(mış)dı.

nihayet..

2009-10-28T10:27:00.005+02:00

yine içini şahane şeylerle doldurduğunu düşündüğüm yeni kitabı yayımlandı. Idefix'ten isme özel imzalı alma imkânı da var. ben kaçırmadım. bu kıyağı da kimseye yapmam ha.

''Bu kitap karnaval sırasında başgösteren bir bombardımana benziyor'' demiş Murat Uyurkulak.

Tramvay Durağı'ndaki inceleme için tık.

birileri fazla düşünüyor

2009-10-26T10:12:00.000+02:00

yazık değil mi hayvanlara..

beni hayal kırıklığına uğratamazsın, çünkü ne olursan ol, tam istediğim gibi birisin

2009-10-24T18:00:00.002+03:00

They don't fit in. Except together.

Bir bünyenin hem otizmi hem de aşkı kaldırabileceğini gösteren film Mozart And The Whale.

Imdb: 6.9

maskros

2009-10-24T10:32:00.000+03:00

seni istiyorum.

babasıyla dans etti kız, kızıyla dans etti baba

2009-10-24T03:07:00.003+03:00

1. you can’t help me

2. i’m not already dead

3. follow the train of thoughts

4. you’re gone

5. my xylophone loves me

6. saturday morning

7. we are all right here

8. quit the sun

9. it must have a meaning

10. the hate week

11. maybe it’s the end of time

12. behind the picture

13. an endless present

.pıt.

obbş

2009-10-23T23:44:00.004+03:00

bugün bir herif I <3 MY DAD baskılı tişörtünü gözüme soktu. bir herif. pis herif.

my heart was a lonely hunter

2009-10-22T11:07:00.001+03:00

The heart is a lonely hunter.

Uzun zaman önce izlediğim ama tekrarladığım, dibe vuran zeki serserilerin kültür atışmalarını, güzel manzaraları, güzel şarkıları, güzel replikleri barındıran ve John Travolta ile ilgili ön yargılarımı hayli kuvvetli bir şekilde geride bırakmama yarayan filmdir A Love Song for Bobby Long.

Ve kaçınılamaz bir durum: Scarlett Johansson yine güzel. güzel. hep güzel.

Aynı isimli kitaptan uyarlamadır, hikâyesi gerçektir.

Ayrıca ülkemizde vizyona girmemesi de ayrı bir şeydir. üzücüdür.

Imdb: 7.2

kötü niyet kötü bir şey

2009-10-20T18:03:00.000+03:00

söz konusu kadınlar olunca her şey yapılıyor.

anneme önce ayaklarından dem vuruyorum

2009-10-18T23:01:00.003+03:00

başladığım şeyi bitirmeden edemiyorum niye. duramıyorum niye.
illa ki finişi görmem gerek. illa ki engerek.

yoksa sabah olmaz belki. akşam olur gel gör ki.

sevmiyorum bu huyumu. içiyorum böğürtlen suyunu.

hatırlat da haziranın sonlarında çocukluğumu yakalım

2009-10-18T21:26:00.003+03:00

Sen beni öpersen belki de ben Fransız olurum
Şehre inerim bir sinema yağmura çalar
Otomobil icad olunur Zarifoğlu ölür
Dünyadaki tüm zenciler kırk yaşından büyüktür.

- Senegalliler dahil değil.

Sen beni öpersen belki de bulvarlar iltihablanır

Çağdaş coğrafyalarda üretir cesetlerini siyaset bilimi

O vakit bir sûfiyi tül darplarla gebertebilirsin

Hayat bir yanıyla güzeldir canım, sen de güzelsin.

- Yoksa seni rahatsız mı ettim?

Sen beni öpersen belki de aşkımız pratik karşılık bulur

Ne ikna edici bir intihar girişimidir şimdi göz göze gelmak

Elbette ata binmek gibidir seni sevmek sevgilim

Elbette gayet rasyoneldir attan atlamak.

- Freud diye bir şey yoktur!

Sen beni öpersen belki de ben gangsterleşirim
Belki de şair olurum ve seni de aldırırım yanıma
Bilesin; göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün
Yani ya bu eller öpülür, ya sen öldürülürsün.

- Haydi iç de çay koyayım.

eğlenceli fikirlere katlanamayan insanlar

2009-10-16T18:55:00.000+03:00

bu adam benim bloga koyduğum resimleri görse, benim üstüme de sprey boya sıkar mı? mümkünse benimki gri olsun.

bearphorus

2009-10-16T14:37:00.001+03:00

böylesi de var(mış).

şarkılar, filmler, kitaplar..

2009-10-15T00:46:00.005+03:00

başlığı daha bir düzine uzatabilirdim, biliyorsun. öyküler, anılar, yazılmamış kitaplar, yazılmamış arka kapak yazıları, saklanan senaryolar, içilmemiş biralar, son dilimi bile yenmiş pizza, domino's taşları, kötü hediye paketleri, derde deva olan pandora, rüzgârın deli gibi uçurması, eyb, yaşanan boktan yerler, blog yazmaya başlamalar, önayak olmalar, gaz vermeler ve gaza gelmeler, lise zamanları, gidilmeyen sinemalar ve gidilen saçma ev gezmelerinde yaşanan saçma şeyler, tuncay' ın pınara yazması, yusuf' un bilmediğim numaralarının olması, nazım' ın londra' da sarı sarı çiçekler açtırması dshfjsdh, senin iki kere kırılan kolun, yaptığınız o iyrenç basket maçları, eda' nın sekerek potaya gitmeleri, s.yye' nin ikinciüniversiteyi okumaya yeltenmesi, senin bitmeyen muğla günlerin, benim smmm olmaya çalışmam,
özlem' in harita çizemezken mühendisi olmaya kalkması, alifuatpaşa' nın saçmalayan bıyıkları, benim yorgunluktan ölmem sebebiyle bu yazının bir gün gecikmeli çıkması, sonra sonra tanışmalarımız, şimdi şimdi paylaşmalarımız, çok çok az kalmalarımız ve daha güzel güzel şeyler..

bir de doğmuş olman.
mutlu mutlu olman.
iyi kalman.

miyavlama makinesi

2009-10-14T13:58:00.002+03:00

1963 - Fareleri korkutup kaçırmak için tasarlanan mekanik kedi, dakikada 10 kere miyavlıyor ve gözlerindeki lambalar yanıp sönüyor. Japonlar icatlarına bu kadar dandirik noktalarda başladıysa, bizim için de illa ki umut olmalı.

televizyonlu gözlük

2009-10-14T13:53:00.001+03:00

1963 - Hugo Gemsback, üstünde 1,5 yıl çalıştığı, daha çok bir işkence aletine benzeyen bu tasarımını iki üç demodan sonra rafa kaldırmak zorunda bırakılmış.

telefon açan robot

2009-10-14T13:40:00.002+03:00

1964 - Viyanalı mucit Claus Scholz' un telefon açan robotu maalesef konuşamıyor. Bu da robotun telefonu açmış hali. Bir işe yaramasa da görevini başarıyla yerine getirmiş.

jaluzi güneş gözlüğü

2009-10-14T13:36:00.003+03:00

1950 - Kanye West kullanmaya başlamadan 58 yıl önce icat edilmişti.

yodel ölçer

2009-10-14T13:33:00.001+03:00

1925 - Göğüs sesiyle kafa sesi arasında gidip gelerek şakıma tekniğine yodel deniyor (bkz. Heidi). Bu alet de yodelin çıktığı ses düzeyini ölçüyor(muş).

ışıklı otomobil lastiği

2009-10-14T13:30:00.002+03:00

1961 - Yarı şeffaf ince bir dış lastik, içinde de ampuller!
Goodyear’ ın bu en eğlenceli icadı, yolda ikide bir patlayan ampullere para dayanmayacağı için rafa kalkmış.

şemsiyeli sigara

2009-10-14T13:28:00.002+03:00

1954 - Zeus Corp. sahibi Robert L. Stern’ in fena tiryaki olduğu anlaşılıyor. Ancak tüm denemelerine karşın şemsiyeli sigara ağızlığı tabi ki bir işe yaramamış.

you're my greatest fucking achievement

2009-10-12T23:59:00.002+03:00

Who Decides Who Gets A Second Chance?

Çocukken paylaştığı dehşetengiz suç sebebiyle uzun yıllar ıslah evinde kaldıktan sonra topluma geri kazandırılmak için yeni bir kimlik ve bilmediği bir hayatla başetmeye çalışan Eric Wilson' ın hikayesi bir film Boy A.

Imdb: 7.9

dead and lovely

2009-10-12T23:27:00.003+03:00

Life is a trip, but the afterlife is one hell of a ride.

Kendini öldürmenin faturası keşke bu kadar gözle görülür ve fantastik olsa dedirten film Wristcutters: A Love Story.

Imdb: 7.4