İstanbul Kitap Fuarı dün kapılarını kitap müptelalarına açtı açmasına da, insanın gözü dönüyor içeride. Şahsen benim öyle oldu. Yine son kuruşuma kadar hepsini yatırdım. Yanımda daha olsa gözüm görmez onları da yatırırdım. Ama insan kendini bilmeli ve kendine karşı önlemler almalı diye düşündüğümden olsa gerek yanıma aldığım üçbeş kuruşla saldırdım resmen. hayır utanamıyorum. izlenimlerimi de şöyle anlatayım:
çılgın hava koşulları nedeniyle fuara ulaşmakta biraz sıkıntı yaşasam da neticede varabildim. arka kapılardan birinden girmem sonucu bittiğini düşündüğüm İstanbul Sanat Fuarı'nın göbeğine düştüm. etraftaki sayısız eserden ötürü biraz sersemledim, nihayetinde insan hangisine bakacağını şaşırıyor. neyse, biraz dolaştıktan sonra sanırım aklımda en belirgin kalan eserlerden biri dev sivrisinekti. bunun yanı sıra 'gerçekten' televizyon başında oturan kızın da eserler biri olduğunu düşünmem yanlış olmaz sanırım çünkü soyut çalışmalar ağırlıktaydı. biraz sonra izlediğim dans gösterisini yine izleyicilerden olan bir adamın ''terbiyesizler!'' diyerek anlam veremediğim bir hışımla terketmesi de oldukça sanatsal bir yaklaşımdı. jdfhjdfh. cıvıtma! derken etrafta ellerinde alkol dolu tepsilerle garsonlar fink atmaya başladı ve netice hava buram buram sanat kokuyordu.
oradan fuar alanında mesafeler katederek mevcut insan yığınlarını aşmak suretiyle asıl amacımıza ulaştık ve kendimizi ortamın davetkârlığına kaptırdık. kitap didiklemekten kendimi alı koyamıyorum da..
olağan bir şekilde Doğan Kitapçılık'ın önünde inanılmaz bir kuyruk oluşturmuştu Elif Şafak'a aşklarını imzalatmaya gelenler. Ve ben bu insan topluluğunun içinden geçerek karşıki standa gitmekle yetindim. Popüler olandan uzak durmak gibi bir derdim var. Anlam veremesem de avam buluyorum herkesin Aşk hastalığını. Çünkü Elif Şafak'ı bilen de okuyor, bilmeyen de. aynı şekilde tat alan da almayan da. bir kitabın ve yahut herhangi bir şeyin popüler sayılmaya başlanması ve bir moda akımı yaratması beni o şeye karşı olumsuz fikirlerle dolduruyor. misal, Aşk. okumadım. kardeşim çıktığı gün aldı. evde pembe pembe duruyor. okumam da. bir diğer örnek Olasılıksız, bir diğeri Masumiyet Müzesi. Bu gider böyle.. ben bunlara yanaşamıyorum. bestseller listesi de benim için direk ofsayt. ha bu yapılması gereken bir şey demeye çalıştığımdan değil ama herhangi bir ürünün veya oluşumun şimdi bu popüler, herkes bunu okuyor, herkes bunu giyiyor, herkes bunu izliyor şeklinde etiketlenmesi bana iğreti geliyor. ben bunlarla memnun olamıyorum. kusura bakma Elifçiğim durum bu ama kişisel almana hiç gerek yok çünkü bak duymak iyi gelecekse şahsen diğer kitaplarını okumayı tercih ediyorum. öncekileri. sanırım bununla yaşayabilirsin. ben de öyle. umarım imzanı güzel atmışsındır. öpüyorum canım.
ve fuardan kendim için seçtiğim birkaç kitabı da buraya iliştireyim dedim. haklarında fikir sahibi olmanız için de arka kapak yazılarından alıntılıyorum:
''Çözüldün ve utancından ölecek haldesin. Adın, ancak dünyanın yarısı havaya uçarsa temizlenir diye düşünüyorsun. Zaten durmadan bunu planlıyorsun. Birbirinden nafile intikam planlarıyla oyalanıyorsun. Kafana kurşunu sıkana kadar da bundan başka bir şey yapacağın yok. Geçen sene aldığın o allahlık Kırıkkale tutukluk yapmazsa tabii.''
diğer kitapları gibi nihayet veciz sözler'le de tanışabildiğim adam.
-Barış Bıçakçı-
Uzaktan ama içten dostluklar için güzel bir mecra, insanın kendine dönmesine omuz veren sağlam bir arkadaş olan radyonun aracılığıyla kesişen yaşantılar var Veciz Sözler'de de. Verilen anahtar kelimeyle veciz sözler ''üretilmesini'' isteyen bir radyo programının zihinlerde, gönüllerde, içe bakışta açtığı kapılar...
ayrıntı yayınlarının elinden çıkan bütün kitaplara ayrı bir ilgim var evet bunu saklayacak değilim. daha önce de yayımladıkları bir çok kitapla haşır neşir olmuşluğum var ve ilginç eserleri yayımlamada da ayrı bir özen gösterdiklerini düşünüyorum. yani düz ve genel geçer olanla pek işleri yok. Bu iki kitabı da yine ayrıntıların içine daldığım anlarda gözüme ilişmeleri sebebiyle aldım. hayal kırıklığı beklemiyorum.
- Donna Leon-
daha önce başka bir kitabını okumadığım yazarın bu kitabı için,
''Venedik'in nemli, çok boyutlu güzelliği ve turistlerle dolu meydanları Leon'un kaleminde, bir fincan sıcak espresso'nun zengin tadı kadar hayat dolu.''
yorumu zaten polisiye okumayı seven biri olarak bende yeterli merakı uyandırdı.
-Maggie Gee-
''Beyazdaki Kara kuşaklar arası mobiliteyle ilgili olduğu kadar, kırsal yaşamın yok oluşuyla da ilgili bir roman. Alfred'in bekçilik yaptığı Albion Parkı, adeta romanın başka bir karakteri. Park, İngiliz geleneğini, geçmişi temsil ediyor. Alfred yabancıların olmadığı "eski güzel günler"den özlemle söz ediyor. Pastoral İngiltere yerini şehirleşmiş, çok kültürlü çağdaş İngiltere'ye; suşi barların, kaldırım kafelerinin, "renkli derililer"in, yeni yetmelerden oluşan çetelerin dünyasına bırakmıştır. Bu yeni dünyada Alfred gibilere yer yoktur...''
-afiyet olsun-
